“Gevolgen Valkenhorst worden door Wassenaarse politiek zwaar onderschat”

Door het beroep van de Stichting Valkenburg Groen (SVG) heeft de Raad van State Katwijk opgedragen een betere onderbouwing te geven voor de bouwhoogten in de woonwijk Valkenhorst. SVG vond het herstelwerk waar Katwijk vervolgens mee kwam planologisch knoeiwerk en tekende opnieuw bezwaar aan. Op 2 oktober zal de SVG door de Raad van State worden gehoord. Een uitspraak wordt voor Kerst verwacht. Wie zijn de personen achter deze stichting en wat willen zij? Wij vroegen het hun.

Door Jan H. de Roij

Het bestuur van de Stichting Valkenburg Groen (SVG) bestaat onder andere uit de heren John Borking en Ekko Krol. John is gepensioneerd jurist en heeft zijn sporen verdiend in het actiewezen in het Benoordenhout. Ekko is al geruime tijd met pensioen en ‘aandacht voor ruimtelijke ordening’ is de rode draad in zijn leven. Zo was hij ooit hoofd Ruimtelijke Ordening bij de gemeente Wassenaar.

Mijn eerste vraag aan beide heren was wat hun drijft om al die jaren zo intensief met het Valkenburg-dossier bezig te zijn. Ze willen nadrukkelijk gezegd hebben dat het hun beiden niet om persoonlijke belangen maar uitsluitend om het algemeen belang gaat. Ze hebben met name kritiek op hoe de gemeente Wassenaar omging met het dossier Valkenhorst: “Er was geen sprake van een lange termijn strategie. Er moest veel met Katwijk worden onderhandeld en dat ging over belangrijke planologische keuzes, altijd aangestuurd door Katwijk. Wassenaar zette voor dat overleg geen planologische deskundigen in, maar meende, dat wel aan te kunnen op bestuurders niveau.” En daar ging het volgens beiden diverse malen goed mis. “Meedenken over hoe je zo’n nieuwe woonlocatie ontwikkelt en waar je voldoende groen en openheid wil handhaven, is werk voor vakmensen. Bovendien onderhandelde Wassenaar zonder een met de raad afgesproken strategie, het initiatief bij Katwijk latend. De Wassenaarse politiek onderschat zwaar de invloed van Valkenhorst op Wassenaar en de regio”, aldus beide heren.

Een meesmuilende reactie volgde op mijn vervolgvraag of daar toch geen verbetering in is gekomen, omdat wethouder Wim Koetsier stelt dat hij dit jaar positieve onderhandelingsresultaten heeft weten te bereiken. ”Wij hebben helaas voorbeelden genoeg om vragen te stellen bij het ruimtelijk standpunt van de wethouder. De verdediging van de wethouder dat in het plangebied grenzend aan Wassenaar slechts appartementen van drie hoog mogen worden gebouwd, is hinderlijk suggestief omdat in werkelijkheid flatgebouwen tot 15 meter hoog (is 5 hoog) zijn toegestaan.” Een andere onjuistheid is volgens beiden dat de wethouder als belangrijk pluspunt heeft beweerd dat er 400 topwoningen zullen worden gebouwd aan de zuidrand tegen Wassenaar aan. “Hij vergeet erbij te zeggen dat topwoningen volgens de definitie behalve villa’s ook flatgebouwen tot 5 hoog mogen zijn en dat hij helemaal niet de zekerheid heeft dat al die 400 dure topwoningen aan de Wassenaarse rand zullen komen; de plaats is juridisch onbepaald, topwoningen mogen overal in de grote zuidelijke helft van het plangebied gebouwd worden.”

Hun oproep aan Koetsier is dat hij in Katwijk gaat bepleiten om in de overgangszone alleen maar villa’s met grote tuinen te situeren, zoals heel lang ook van Katwijk de bedoeling was en waardoor een geleidelijke overgang van de groene zone naar de hoogbouw wordt gerealiseerd. Die mogelijkheid zit nu eenmaal in de bestemmingsregeling van Katwijk zelf. “Katwijk hoeft of moet  daar niet 5 hoog bouwen, het kan maar villa’s kunnen ook.”
Ik vroeg beiden na deze cri de coeur ook waar het op 2 oktober bij de Raad van State om zal gaan. De enige vraag is immers of Katwijk de bouwhoogteregeling goed heeft onderbouwd. Wat hoopt SVG binnen dit beperkte kader te bereiken?

“De manier waarop Katwijk de bouwhoogteregeling heeft aangepast grijpt diep in op de hele planopzet. Katwijk wil nog steeds tot 40m hoog kunnen bouwen. Er zijn drie zones met verschillende maximale hoogtes gecreëerd. Maar de regeling rammelt juridisch en stedenbouwkundig en is daarom onhoudbaar.” De tegemoetkoming aan Wassenaar met een zogenaamde 2,5%-zone vindt SVG (evenals Katwijk zelf!) weinig tot niets inhouden. [in de zone grenzend aan Wassenaar mag op 2,5% van de oppervlakte tot 32 meter worden gebouwd zonder dat is aangegeven om hoeveel flats het gaat en waar die precies komen]. De raad ging morrend akkoord omdat Katwijk richting Wassenaar niet meer wilde doen en volgens diverse raadsleden zelfs chantage-achtige druk op Wassenaar had uitgeoefend. De raad had de wethouder tot nieuwe onderhandelingen moeten dwingen.” Beide heren verwachten dat de gehele bouwhoogteregeling inclusief die van de overgangszone wordt afgekeurd. “Idealiter komt er daarna een nieuw plan dat niet zou moeten vasthouden aan de vliegveldgrenzen, maar zonder op de gemeentegrenzen te letten moet vaststellen wat de beste planologische invulling voor het omvangrijke gebied tussen Wassenaar en Katwijk zou zijn. En dan kom je al snel bij zoals elke gemeente uitbreidt, te weten. een smalle schil aan de Katwijkse randbebouwing waarbij zowel 5600 woningen als een groene bufferzone-breedte van 1800-1900m (in plaats van nu 900m) mogelijk zijn. En met zo’n oplossing zouden zowel Katwijk als Wassenaar als de regio tevreden kunnen zijn.