Fractievoorzitters berustend

Vrijwel alle fractievoorzitters hebben gereageerd op onze vraag om hun visie met ons te delen over de notitie van Henri Lenferink over de bestuurscultuur. Wat opvalt, is dat het wordt betreurt dat niet iedereen op dezelfde ‘golflengte’ zit. Dat maakt het onmogelijk om tot wezenlijke afspraken te komen, want daarvoor is unanimiteit nodig. Men zal zich tevreden moeten stellen met enkele procesafspraken. Daarmee lijkt de verbetering van de bestuurscultuur in een impasse terecht te zijn gekomen.

Door Jan H. de Roij

In een reactie laat Henri van Smirren (PvdA) weten dat het “lastig zal zijn om de gewenste bestuurscultuur te bereiken”, omdat niet alle partijen de mening delen dat er een gezamenlijk probleem is. Het stemt hem “minder hoopvol” dat niet iedereen tot dezelfde inzichten komt over de onderlinge verstandhouding en woordkeuze. Ben Paulides (Democratisch Liberalen Wassenaar) spreekt om dezelfde reden over “een struikelblok om daadkrachtig de bestuurscultuur te verbeteren”. Hij vermoedt dat van het voornemen om tot en gezamenlijk concreet actieplan te komen weinig terecht zal komen. Rogier Krabbendam (D66) onderstreept het belang van een debat op inhoud met prettige omgangsvormen. “Dat nog niet iedereen overtuigd is van de noodzaak, moet de meerderheid niet tegenhouden om toch een begin te maken.” Dat horen we van meer fractievoorzitters. Zo laat Saskia Ettema (CDA) weten “dat niet alle partijen het eens zijn dat er een probleem is om op te lossen, maakt het proces voor ons lastiger. Het weerhoudt onze fractie er niet van om toch vooruit te gaan met de partijen die wel concrete stappen willen zetten om de verhoudingen te verbeteren”. Charlotte Rogge (VVD) erkent dat “de manier waarop het debat nu wordt gevoerd niet bijdraagt aan een goede besluitvorming.” Zij is met name bang voor stagnatie. Ook is zij van mening dat om tot goede besluiten te komen “iedereen dat wel moet willen”.

Er is tussen partijen wel overeenstemming bereikt om op onderdelen tot afspraken te komen. Dan gaat het over inspreektijden, vergaderorde, kortere interpellaties, geen technische discussie in commissievergaderingen, een aanpassing van de gedragscode en van het reglement van orde. Of met name die laatste zaken ook daadwerkelijk tot unaniem gedragen aanpassingen zullen leiden, is echter nog maar de vraag. Ben Paulides constateert “het ijs is flinterdun”. Jeroen Gankema (Lokaal Wassenaar) ziet echter lichtpuntjes en hoopt dat zijn irritaties kunnen worden weggenomen. Die zijn gelegen in het feit dat volgens hem de kwaliteit van de stukken voor de Raad niet voldoende is evenals in het niet antwoorden op ‘normale vragen’. “Vervolgens krijgt het debat de vorm van veel getrek en geduw.” Henri Hendrickx (Hart voor Wassenaar) heeft het idee dat bij menigeen het besef indaalt “dat er nogal wat gebeurd is.” Zijn oplossing: “nieuwe verkiezingen, met andere verhoudingen, geven richting aan de overgang.”