Lokaal Wassenaar is een lokale partij met een opvallend vermogen tot zelfreflectie én resultaat

Sommige partijen praten graag over ‘dichtbij de inwoners staan’, maar bij Lokaal Wassenaar klinkt dat minder als een slogan en meer als een soort uitgangspunt. De partij is ontstaan uit een bundeling van lokale krachten: Wat Wassenaar Wil (WWW) en Passie voor Wassenaar vonden elkaar in het idee dat Wassenaar een eigen politieke koers verdient. Wat begon als samenwerking, groeide uit tot een fusie en uiteindelijk tot één herkenbare lokale partij met een duidelijke boodschap; politiek moet in Wassenaar vooral gaan over Wassenaar. Die missie is meteen helder als je met de fractie om de tafel zit. Lokaal Wassenaar ziet het als haar taak om de belangen van het dorp, de inwoners en de gemeenschap te bewaken en tegelijk te blijven hameren op bestuur dat transparant, doelmatig en controleerbaar is. Dat klinkt bestuurlijk, maar in het gesprek blijkt al snel dat achter die woorden vooral iets simpels schuilgaat: helderheid over keuzes, en zuinigheid met gemeenschapsgeld.

Door De Redactie

Aan tafel zitten Jeroen Gankema, Maria Bellekom-Vogels, Annemarie Hofman en Wendy Frigge. Zij staan respectievelijk op plek 1, 2, 3 en 4 van de kandidatenlijst voor de komende gemeenteraadsverkiezingen. Deze fractie gaat, zoals ze zelf ook met enige trots aangeven, met hetzelfde team door als de afgelopen jaren. Natuurlijk aangevuld met nieuwe gezichten voor de komende verkiezingen. In een tijd waarin in veel gemeenteraden stoelendans, afsplitsingen en personele wisselingen bijna normaal zijn, is dat in elk geval een signaal van stabiliteit, groei en onderlinge samenwerking. Overigens geldt die continuïteit in Wassenaar ook voor meerdere lokale partijen.

Maar stabiliteit alleen is geen inhoud. Wat tijdens het gesprek vooral opvalt, is iets wat je niet altijd terugziet in verkiezingstijd, men durft terug te kijken op eigen keuzes en dan niet alleen met de glimlach van “we hebben het geweldig gedaan”, maar ook met echte nuance.

Jeroen spreekt zich openlijk uit over een gevoelig dossier ‘De Warenar’. Het culturele en maatschappelijke hart van Wassenaar is al jaren onderwerp van discussies over renovatie, kosten, keuzes en prioriteiten. In zijn woorden, “dit dossier verdient niet de schoonheidsprijs”. Niet omdat het idee van investeren in een centraal gebouw verkeerd zou zijn, maar omdat de aanpak scherper had gekund. Met meer diepgang, zo erkent hij, was het financiële plaatje mogelijk gunstiger uitgevallen. Het is een zeldzame zin in de politiek, niet “de ander heeft het verpest”, maar “wij hadden beter moeten doorvragen”.

Ook Annemarie noemt een concreet punt waar de fractie, naar eigen zeggen, scherper op had moeten zijn. De nieuwbouw op de plek van de oude Deijl-school. “We hebben er niet voldoende tegen gestreden dat woningen in de uitwerking ongeveer 60 centimeter smaller werden dan eerder werd beloofd”. Op papier klinkt dat als een detail, maar in de praktijk is het het soort detail dat bewoners wél voelen, in woonruimte, in indeling en in waarde perceptie. Het is precies het soort onderwerp waar gemeentepolitiek vaak over gaat; niet over grote ideologie, maar over de centimeters die het verschil maken in iemands dagelijks leven.

Tegelijk willen de fractieleden niet dat het gesprek blijft hangen in wat er ze beter konden doen. Ze wijzen ook nadrukkelijk op dossiers waar ze wél tevreden over zijn.

Eén daarvan is het streven om de maximumsnelheid binnen Wassenaar waar mogelijk terug te brengen naar 30 km/u. Voorstanders zien het als een maatregel die niet alleen de verkeersveiligheid verhoogt, maar ook de leefbaarheid in woonstraten verbetert: minder hard rijden, minder onveiligheidsgevoel, minder ruimte voor sluipverkeer en vaak ook een rustiger straatbeeld. De fractie geeft aan zich hier actief hard voor te hebben gemaakt. In het gesprek klinkt daarbij vooral het idee dat verkeer niet alleen een mobiliteitsvraagstuk is, maar ook een leefomgevingsvraagstuk. Hoe wil je dat kinderen fietsen, hoe wil je dat ouderen oversteken en hoe “druk” moet een dorp eigenlijk voelen?

Een ander dossier dat de fractie nadrukkelijk noemt is Duindigt. De renbaan en het omliggende gebied vormen al langer een onderwerp waar belangen elkaar raken, in historie, sport, landschap, wonen, ondernemen en financiën. Volgens Lokaal Wassenaar is het belangrijk dat zulke dossiers niet blijven hangen in eindeloze onzekerheid, veranderende plannen en onduidelijkheid richting inwoners. De fractie zegt een rol te hebben gespeeld in het doorbreken van die impasse, een halt toegeroepen aan de malaise, zoals het in het gesprek wordt genoemd. Daarmee positioneren ze zich als partij die niet alleen discussieert, maar ook wil dat er op een gegeven moment richting komt.

Op de vraag waarin Lokaal Wassenaar zich onderscheidt, antwoordt Wendy met een kernzin, “Wij zijn een partij die de verbinding zoekt.” Dat klinkt vriendelijk, maar in de praktijk bedoelt ze er iets stevigs mee. De partij wil niet automatisch vóór of tegen zijn op basis van politieke kampjes. Goede voorstellen moeten volgens haar gewoon gesteund worden, ook als ze niet van de eigen hand zijn. Slechte voorstellen moeten juist inhoudelijk worden bestreden, in debat, met argumenten.

Die benadering komt neer op een soort ‘rationele’ lokale politiek. Geen reflexmatige oppositie, maar ook geen automatische instemming. In gemeenteland is dat een herkenbare houding voor partijen die dicht bij de uitvoering staan. Uiteindelijk moet een plan werken, niet alleen in een vergaderzaal.

Verbinding betekent niet dat de fractie zich inschikt. Maria haalt een voorbeeld aan dat in het dagelijks leven meteen zichtbaar is; het heringerichte centrum. Volgens haar is daar onvoldoende rekening gehouden met inwoners die blind of slechtziend zijn. In praktische zin gaat het dan om herkenbaarheid van routes, veiligheid, geleidelijnen, oversteekplaatsen en het voorkomen van “visuele logica” die niet werkt voor wie die visuele informatie niet heeft. Het is een thema dat vaak pas aandacht krijgt wanneer belangenorganisaties of bewoners er hard op moeten duwen en precies daarom noemt ze het. Juist in een dorp dat trots is op verzorgde openbare ruimte, zou toegankelijkheid vanaf het ontwerp een vanzelfsprekend uitgangspunt moeten zijn.

Over één ding zijn ze het snel eens, Wassenaar is uitzonderlijk mooi. Het groen, de ruimte, het dorpse karakter, de nabijheid van duinen en kust, de rust en de uitstraling van het gebied, het vormt een combinatie die bewoners vaak als bijzonder ervaren. Maar tussen de regels door klinkt ook iets anders, schoonheid is geen vanzelfsprekendheid. Het vraagt onderhoud, planning, bescherming en keuzes. En het vraagt bestuur dat niet alleen ambitie heeft, maar ook grip houdt op uitvoering en financiën.

Aan het einde van het gesprek, bijna terloops, zegt Annemarie iets dat blijft hangen. Op weg naar de uitgang fluistert ze, datgene wat ze nét niet hardop in het interview had gezegd, namelijk dat ze “ontzettend trots is om bij deze partij te horen.” Het is geen ingestudeerde quote en geen campagnezin. Juist daarom werkt het. Het suggereert dat Lokaal Wassenaar voor haar (en vermoedelijk voor anderen in de fractie) niet alleen een politiek voertuig is, maar ook een gemeenschap van mensen die het dorp echt als hún verantwoordelijkheid zien.