‘Ik wil altijd een lach en een traan’

Ingrid Pauli is al bijna dertig jaar trouwambtenaar in Wassenaar. In al die jaren maakte ze van alles mee: van een robot die de ringen niet wilde bezorgen tot een bruidspaar dat per boot arriveerde. Maar het zijn vooral de verhalen en emoties achter de huwelijken die haar raken.

Door Loes Rietvelt

Hoe bent u eigenlijk trouwambtenaar geworden?
“Ik werkte als jurist en wilde eigenlijk wat minder gaan werken. Via een studiegenoot hoorde ik dat ze bij de gemeente Wassenaar een trouwambtenaar zochten. Ik solliciteerde en werd in 1997 aangenomen. Mijn eerste huwelijk vond ik doodeng. Ik had het zweet in mijn handen staan.”

Wat vindt u zo bijzonder aan het vak?
“De interactie met mensen. Daar floreer ik van. Ik vind het ontzettend leuk om te horen hoe twee mensen elkaar hebben leren kennen en hoe het huwelijksaanzoek is gegaan. Die verhalen verwerk ik in mijn toespraak. Ik wil altijd een lach en een traan. Trouwen is tenslotte een heel grote belofte: je kiest ervoor om samen de toekomst aan te gaan.”

Welk huwelijk vergeet u nooit meer?
“Er was een huwelijk van twee mannen bij kasteel Oud Wassenaar. Ze kwamen met een bootje aan. Eén van hen droeg een marine-uniform, de ander een prachtig pak. Er stonden collega’s met sabels en samen vormden die een ereboog. De vrouwen waren helemaal in jaren dertigstijl gekleed, met hoofdbanden met veren en prachtige jurken. Het was waanzinnig mooi. Ik stond daar echt te genieten.”

En de grappigste momenten?
“Er was eens een bruidegom die in de IT werkte en zelf een robot had gemaakt om de ringen te brengen. Alleen deed die robot het niet helemaal zoals gepland. Hij kwam een stukje naar voren en bleef toen op ruime afstand van het bruidspaar staan. De hele zaal lag dubbel. En als ik ga lachen, doet iedereen mee.”

Kunt u aan het eerste gesprek al zien hoe een stel met elkaar is?
“Ja, eigenlijk wel. Ik kan het zien aan de manier waarop ze naar elkaar kijken, hoe ze met elkaar omgaan en zelfs hoe ver ze uit elkaar zitten. Ik vraag altijd waarom ze met elkaar willen trouwen en waarom juist met déze persoon.”

Is er weleens een huwelijk geweest waarbij u twijfelde of het wel door moest gaan?
“Ja. Ik heb een keer een bruid apart genomen omdat ik het gevoel had dat ze niet helemaal zeker was. Ik heb gezegd: misschien is het verstandig elkaar eerst wat langer te leren kennen. Het huwelijk is uiteindelijk wel doorgegaan. Dat huwelijk is me altijd bijgebleven.”

Wat gaat er tijdens een ceremonie volgens u bijna altijd wel een beetje mis?
“Er gaat altijd iets fout. Dat hoort er ook bij en maakt het juist leuk. Mensen zeggen bijvoorbeeld te vroeg ‘ja’. Ik vraag altijd of ze elkaar aankijken bij het ja-woord, maar vaak kijken ze vervolgens naar míj. Ringen passen soms niet over de knokkels en een boeket wordt weleens vergeten.”

En wat hebt u na al die jaren geleerd over liefde?
“Dat je samen moet kunnen blijven groeien en het leuk moet hebben. Er moet humor zijn. Ik zeg ook weleens dat ‘de mooiste dag van je leven’ mij wat overdreven lijkt. Als dit de mooiste dag is terwijl je nog een heel leven voor je hebt, wat komt er dan nog? Ik noem het liever een dag met een gouden randje.”

En wanneer wist u dat dit vak echt bij u paste?
“Eigenlijk vrij snel. Ik haal net zoveel voldoening uit een eenvoudig huwelijk als uit een grote bruiloft. Ik heb door de jaren heen zoveel verschillende mensen en verhalen leren kennen. Ook tweede huwelijken kunnen heel ontroerend zijn of partners die na het overlijden van hun partner opnieuw iemand hebben gevonden en bewust besluiten de laatste fase van hun leven samen door te brengen. Dat raakt me. En soms zijn er jonge mensen van wie een van beiden ernstig ziek is. Dan krijgt zo’n huwelijk een heel andere betekenis. Dat vergeet je nooit meer.”

Heeft u tot slot een advies voor ieder stel dat plannen heeft te gaan trouwen?
“Blijf naar elkaar kijken. Blijf met elkaar praten, blijf samen lachen en blijf nieuwsgierig naar elkaar. Je moet samen kunnen blijven groeien. En vooral: geniet van elkaar en van de dag.”