Sociaal hart van Wassenaar: ‘Wat we van drie oude vriendinnen kunnen leren’

Wassenaar is een bijzonder dorp. Het heeft de naam een villadorp te zijn. Maar in tegenstelling tot andere villadorpen is dat maar het halve verhaal. De (liberale) ontwikkelaars die betrokken waren bij de villa wijken realiseerden zich dat ze ook woningen moesten bouwen voor arbeiders. Zo zijn Oostdorp en Kerkehout tot stand gekomen. En in de loop der jaren is dat zo gebleven. In alle nieuwbouwwijken zijn woningen voor alle inkomensgroepen gerealiseerd. Dus ook sociale woningen. En de lokale politiek droeg dat uit door naast de meerderheid van de VVD altijd ruimte te laten voor wethouders van andere partijen. Pluriformiteit als voorwaarde voor goed bestuur.

Door Ad Zopfi

Het aandeel sociaal in Wassenaar is groter dan in buurgemeenten als Voorschoten en Leidschendam-Voorburg. In combinatie met de ondernemers die hier al generaties lang actief zijn en het centrum als ontmoetingspunt is er een heel gemêleerde gemeenschap gevormd. Open en gastvrij, met veel gevoel voor sociale noden en vooral in staat ergens samen de schouders er onder te zetten als dat nodig is. Niet klagen maar aanpakken. De expats en de toeristen dragen bij aan de gemêleerdheid.

Een tijdje terug werd hier in EW Magazine aandacht aan geschonken. En onderzoeker Aart van Bochove van Blaauwberg sociologische adviesbureau, muntte de Wassenaarse mentaliteit met de term ‘waddeneilandgevoel’. Je zit op een ‘eiland’ en moet het samen doen.

Wassenaar telt honderden vrijwilligers. Heel veel maatschappelijke voorzieningen (theater, filmhuis, kinderboerderij, bijeenkomsten voor ouderen, de Stille Kracht enz.) draaien op vrijwilligers.

Voor een belangrijk deel is dat terug te voeren op de samenstelling van het dorp. Wie in Oostdorp of Kerkehout is geboren en opgegroeid en vervolgens hogerop is gekomen, draagt vaak de saamhorigheid uit die wijken uit en blijft oog houden voor sociale noden. Het bekendste voorbeeld is André van Herk. Doorgegroeid tot een van de grootste verhuizers ter wereld, maar altijd actief in het dorp.

Zo zijn er meer, maar niet zo opvallend. Laatst sprak ik met 3 vriendinnen, Anneke Pas, Jeanne de Hoogh – van Steen en Len Bosboom, die zo’n 80 jaar geleden in Oostdorp zijn geboren en sinds hun schooltijd samen optrekken. Uiteindelijk zijn zij uitgevlogen. Letterlijk naar andere delen van de wereld. Maar verloren elkaar nooit uit het oog. Nu komen ze weer regelmatig bij elkaar. Zij verhaalden over de verschillen die er in Oostdorp waren tussen katholieken en protestanten, winkels en scholen. Maar dat verhinderde hun vriendschap niet. Het overheersende gevoel was gezelligheid. Je steunde elkaar, ook omdat de een soms wat meer te besteden had dan de ander. En als je elkaar kent kun je veel van elkaar verdragen. Hoewel het voor vrouwen in hun generatie niet gebruikelijk was, hebben ze elk op hun eigen wijze carrière gemaakt. Daarbij zijn zij zich blijven inzetten voor anderen. De een is betrokken geweest bij het oprichten van tehuizen voor dakloze jongeren in Brazilië en stond aan de wieg van vrouwenvoetbal in Nederland en Wassenaar de ander is uiteindelijk terechtgekomen in public health service in ontwikkelingslanden en medische opvang voor asielzoekers. Anneke ging 3 jaar na de geboorte van haar zoon weer werken bij een Franse multinational.

In hun activiteiten stond vertrouwen in mensen en hen perspectief bieden centraal. Mensen tonen veerkracht ook in soms heel moeilijke situaties. Ieder mens verdient het om geholpen te worden. Dat is de kracht en het sociale hart van Wassenaar.