Editie 1000

Het zal u niet zijn ontgaan, er iets bijzonders met de krant die u nu leest aan de hand. De duizendste Wassenaarse Krant. Eigenlijk de derde feestelijke editie. Want met editie 263 vierden we op 4 mei 2010 ons eerste lustrum en op 29 april 2015 verscheen editie 522 waarmee het tienjarig bestaan van de krant uitbundig werd gevierd.

Door Jos Knijnenburg

Nummer 1000, geen verjaardag maar wel een mooie mijlpaal. Wie deze winter de tentoonstelling over het jaar 1000 in het Rijkmuseum voor Oudheden heeft bezocht, weet dat aan dit getal in de Middeleeuwen een mythische betekenis werd toegedicht. Voelen we ons een oude krant? Welnee. De Wassenaarder pakte op 31 mei 1990 groot uit ter gelegenheid van haar 2000e editie en zou pas ruim 23 jaar later ophouden te bestaan. En wat te denken van Het Wassenaars Nieuwsblad. Daarvan verscheen op 18 maart 1992 de 2500e editie en op 17 oktober 2001 zag editie 3000 het levenslicht waarna de krant nog een jaar of tien zou verschijnen. 

Toch mogen we best even stilstaan bij de eerste duizend Wassenaarse Kranten. Want het Wassenaarse krantenlandschap is natuurlijk drastisch veranderd sinds we begonnen. “Een mooi stel”, zouden we het kwartet op bijgaande foto in EK-termen noemen. Ik herinner mij nog goed hoe we in de winter van 2004-2005 met een clubje mensen in een voormalige bollenschuur achter Oostdorperweg 123 gingen brainstormen over een nieuwe krant. Ik had er wel zin in. Na ruim 15 jaar voor de Wassenaarse Courant te hebben geschreven had de uitgever mij zo gek gekregen om voor het Haags Nieuwblad te gaan werken. Dat betekende vooral opdrachten in Den Haag. Hartstikke leuk, maar zonder mijn oude Ford Escort was het fietsen geblazen en dat kostte handenvol tijd. 

Dankzij de lancering van De Wassenaarse Krant kon de focus weer op het eigen dorp. Roël vroeg mij om een column te gaan schrijven waarvoor een opvallende plek was gereserveerd, een kolom over de bijna volledige lengte aan de rechterzijde op de voorpagina. Anno 2024 een onbetaalbare plek, maar met verschillende columnisten hebben we deze traditie jarenlang volgehouden. Columns in een lokale krant zijn niet voor de eeuwigheid, tenzij ze worden gebundeld en dat is wat Lucie Heins in 2002 met 50 van haar in de Wassenaarse Courant verschenen columns deed. Deka Wielenga stelde in zijn voorwoord van de bundel ‘Met een knipoog’ dat een columnist de sluizen van zijn of haar persoonlijke emoties en ideeën wijd open mag zetten. Andere artikelen in de krant zouden volgens Deka de objectieve waarheid moeten weergeven of slim opiniërend moeten zijn. Ik zou zeggen, pak eens een willekeurige Wassenaarse Krant erbij en neem de proef op de som. 

Terugkijkend op die 1000 edities durf ik te stellen dat De Wassenaarse Krant inderdaad nog altijd een krant voor en door alle Wassenaarders is. In de dagelijkse oceaan van nieuws op het internet, vormt De Wassenaarse Krant, digitaal of fysiek, nog altijd een landvast voor veel dorpsgenoten Te beginnen met de kennisgevingen van zij die niet meer onder ons zijn. Met de mededelingen van de gemeente, human interest, sport, een brokje cultuur en historie. Met de agenda, de boodschappen van de adverteerders en natuurlijk de schrijfsels van collega Jan over wat er in Raadhuis De Paauw allemaal gebeurt. Ik heb zelf daar heel wat vergaderingen voor de krant bijgewoond, maar met zoveel bestuurlijk cultureel moddergooien als in de afgelopen raadsperiodes, had ik bij elke raads- en commissievergadering een regenpak en laarzen aangedaan. 

Een echte courantier durf ik mij niet te noemen, die titel is voorbehouden aan mensen met inkt in de aderen zoals AD-oprichter Willem Pluygers (1914-2017). Maar na een werkweek achter twee beeldschermen op zaterdag in een luie stoel, voorzien van een bakkie koffie en wat lekkers, kennisnemen van de verhalen in de papieren weekendkranten en de Wassenaarse Krant als kers op de leestaart, het is voor mij geen straf. Ik denk in die stoel weleens aan een uitspraak van boekenwurm en veelschrijver Maarten ’t Hart: “Eigenlijk lees ik liever dan dat ik schrijf. Dan hebben anderen het zware werk gedaan”. De kinnesinne bij sommige raadsleden nadat deze krant in januari besloot te stoppen met de gratis zendtijd voor politieke partijen, bewijst alleen maar het belang van de krant. Duizend edities zijn er verschenen en ik moet even een Ali Beetje doen. Ook ik ben weleens vreemdgegaan. Met de Wassenaarder, de Voorschotense Krant en Voorschoten Online. Ik kan het niet ontkennen, want alles is op het internet terug te vinden. Voor nu, op naar het volgende feestje, in 2025 als we 20 jaar bestaan.