Afscheid van Hans Rutgers – de man achter de banen

Woensdag 28 mei nam sportvereniging De Kieviten in clubhuis De Duinpan om 17.00 uur afscheid van een van haar trouwste krachten: Hans Rutgers. Jarenlang was hij de onmisbare groundsman die ervoor zorgde dat de tennisbanen en sportvelden er piekfijn bij lagen. Met gesleep, geveeg, gewals en zelfs af en toe een omgezaagde boom zorgde hij iedere dag voor een fraaie aanblik van het park. Maar bovenal was Hans een vertrouwd gezicht, altijd in de weer en altijd beschikbaar.

Door Loes Rietvelt

Hans dacht zelf dat er niemand zou opduiken voor zijn afscheidsreceptie. Maar toen hij de zaal binnenkwam, bleek het tegendeel waar: het zat bomvol. Zijn trouwe tennisvriendinnen hadden alles hun eigen inbreng met een daverende speech, lied, en cadeau. Maar er was veel meer, zoals bloemen en een cadeautafel waar je u tegen zegt. En terecht – want Hans heeft zich jarenlang met ziel en zaligheid ingezet voor De Kieviten. Van de sponsorcommissie tot het voorbereiden van toernooien, van het aanleggen van bloembakken tot het wegblazen van ontelbare bladeren: Hans deed het allemaal. Zonder veel woorden, maar met des te meer daden.

“Je hoefde maar te kikken, en Hans stond er al,” klonk het meer dan eens in de toespraken. Zijn zorg voor de banen was legendarisch – wie kwam tennissen, kon hem vaak al in de vroege ochtend al aan het werk zien. Eerst combineerde hij zijn inzet met zijn werk bij de politie, maar na zijn pensioen was hij volledig in dienst van sportvereniging De Kieviten. En als hij zelf op de baan stond, was dat ook een belevenis: de enige man die zó vaak meeslaat én dat doet met een geheel eigen stijl en techniek – los uit de pols, met of zonder slice.

Op de receptie was ook zijn vrouw Marion aanwezig, die zich nu alvast verheugt op meer vakanties samen. Want hoewel Hans nog steeds aardig skiet en graag de sauna induikt, is het na al die jaren hard werken nu tijd voor ontspanning. Dank je wel, Hans. Voor alles wat je hebt gedaan – zichtbaar én onzichtbaar. De banen zullen nooit meer zo strak liggen als onder jouw toeziend oog. Maar de herinnering aan jouw inzet blijft nog lang doorklinken op De Kieviten.