Woordmuziek

Afgelopen zaterdagmiddag 27 september vond er een klein wonder plaats in de filmzaal van onze bibliotheek. Enkele musici, een zanger en twee zangeressen kregen het voor elkaar om betekenisvolle woorden zodanig aan sfeervolle klanken te verbinden zodat er een nieuwe kunstvorm ontstond. Het woord woordmuziek dat de titel van een boekje is waar onder andere gedichten van Guido Gezelle in staan, dekt deze lading volledig want als er één dichter was die muzikale gedichten schreef, was hij het wel. Ik moest denken aan een tweetal regels uit één van de gedichten van Margaretha Leenmans beter bekend als M. Vasalis: “En luidkeels zonder enig schromen spoot de muziek tussen de bomen”.

Door Carl Doeke Eisma

Enige tijd geleden heb ik onze dorpsgenoot Erik van Dam leren kennen. Hij vertelde dat hij het plan had opgevat om bestaande gedichten aan bestaande muziek te koppelen zodat er iets nieuws ontstond. Ik vroeg mij af of dit wel kon. Zijn er gedichten die zich hiervoor lenen zonder dat je de bedoeling van de dichter met voeten treedt? Moet je de tekst letterlijk nemen of mag je er variaties in aanbrengen? Zijn de klank en het ritme van een gedicht wel in muziek te vangen en aan wat voor soort muziek moet je dan denken? Naar mijn bescheiden mening leent het 12 maten schema van de blues zich hier bij uitstek voor.

Begonnen werd met het gedicht De Dapperstraat dat Jacques Bloem in 1946 geschreven heeft. Gezien de inhoud ervan had het vandaag geschreven kunnen zijn. De gedichten van Slauerhoff lenen zich zeker voor dit experiment want dat was het ook wel. Een zeer geslaagd experiment overigens! De bekende Portugese fadozangeres Cristina Branco heeft immers ook al enkele gedichten van hem gezongen. Het gedicht dat door onze oud-dorpsgenoot Bill van der Meulen geschreven is en dat in de Berkheistraat hangt, kreeg een diepere laag omdat de zanger ervan het even te kwaad kreeg. Hij vertelde me later dat hij aan de relatie met zijn eigen vader moest denken, vandaar.

Kortom dit vraagt om herhaling en ik ga ervan uit dat al die bezoekers – de zaal was bomvol – dit met me eens zijn. In een vorig artikel schreef ik dat ik verwachtte dat The Little Titans want zo heet de band zich gezien hun naam tegen de kleinburgerlijkheid zouden verzetten en dat is meer dan gelukt.