Bezinning en verwondering wisselen elkaar af in drie nieuwe solo voorstellingen in het Museum Beelden aan Zee

Ana Oosting (1985) werd uitgenodigd de grote ontvangstzaal te vullen met haar werk. Geïnspireerd door de locatie van museum Beelden aan Zee, ontwierp Ana Oosting de installatie ‘Breaking Waves’ .

Door Nicole Siemer

Voordat Ana Oosting, na de Rietveld Academie, volop als kunstenaar aan het werk ging, was Ana afgestudeerd neurobioloog. Als kunstenaar werkt ze, wellicht om die reden, graag nauw samen met wetenschappers uit verschillende disciplines en verweeft ze wetenschap en kunst met elkaar. Breaking Waves is haar eerste grote museale solotentoonstelling. De gecreëerde installatie brengt de zee naar het museum. Zodra je de grote zaal inloopt wordt je gegrepen door dit kinetische werk. Het werk toont als het ware tien zachte zeewezens gebaseerd op de golfpatronen van de Noordzee. Aan de voorkant van het kunstwerk kun je je moeiteloos een branding inbeelden. Loop je tussen de golven in dan transformeert de groep zich tot een dynamisch zeelandschap. Het geluid die de installatie voortbrengt is door ieder afzonderlijk te interpreteren.

Curator Louise Bjeldbak Henriksen verwoordt de installatie als volgt; “ Ana Oosting maakt werk met materialen, in plaats van werk van materialen. Breaking Waves markeert haar meest ambitieuze project tot nu toe, waarin ze uitzonderlijke technische vaardigheden en meesterlijk vakmanschap toont.” Oosting zegt over Breaking Waves; “ Voor mij ligt de magie van het kunstwerk niet alleen in de vouw, maar ook in het mechanisme. Het is geen zwarte doos, je ziet alle werkende onderdelen en voor mij versterkt dat de schoonheid van het geheel.” Bij de de totstandkoming van Breaking Waves werd Oosting bijgestaan door haar team en veertien vrijwilligers. De feiten; de tien verschillende golven bestaan uit 97.560 driehoekige en vierkante vouwen. De hand-gevouwen ‘schubben’ worden gedragen door een complexe aluminium constructie van 6.480 bouten en 360 roterende schijven. Bekijk de documentaire of in het museum of voorafgaand aan uw bezoek op: https://www.beeldenaanzee.nl/nl/ana-oosting

De Nederlandse schilder, tekenaar en beeldhouwer Emo Verkerk (1955) is vooral bekend geworden met zijn geschilderde portretten (meestal historische figuren) van door hem bewonderde schrijvers, filosofen, musici en beeldend kunstenaars. Maar ook landschappen zijn in het oeuvre van Verkerk terug te vinden. Verkerk kan je ook ontroeren met zijn beelden van beesten en vogels. Ontstaan uit een stuk wrakhout of welk ander voorwerp dan ook. De voorwerpen inspireren hem en met zijn handen creëert hij oogstrelende en sympathieke kunstwerken. Zelf spreekt hij van ‘objecten’. 

Ogenschijnlijk eenvoudig zie je de grootmeester aan het werk in een documentaire gemaakt door Carin Goeijers, waar hij werkt in een strak en opgeruimd atelier. Zelf zegt hij in deze documentaire over zijn werkwijze; “Ik spring iedere keer weer in het diepe. Ik had totaal geen potentie toen ik begon, ik moest het gewoon doen. Ik wil speels blijven en geen kunstenaar zijn tegen wil en dank”. De zachtheid van de mens Emo Verkerk vind je terug in zijn werk. De vertoonde kunstwerken in museum Beelden aan Zee waren nog niet eerder gezamenlijk museaal te zien en komen vooral voort uit zijn eigen collectie.  De tentoonstelling Hilaritas (Latijnse woord voor vrolijkheid) is van 14 maart tot en met 9 juni te zien.

Tenslotte laat de Syrische kunstenaar Khaled Dawwa i(1985) in Voici mon coeur! , van 4 april tot 2 november zijn verloren stad zien. Hij studeerde in 2007 af met zijn opleiding aan de kunstacademie van Damascus. Na het uitbreken van de oorlog in Syrië (2011) ontvluchtte hij zijn vaderland. Na een jaar in Libanon te hebben doorgebracht, verhuisde hij met zijn gezin naar Frankrijk.

Dawwa maakte het zes meter lange hedendaagse oorlogsmonument Voici mon coeur! tussen 2018 en 2022. Twee keer werd hij gedwongen het af te breken en uiteindelijk in Parijs het in de huidige vorm op te bouwen. De installatie wordt in het donker aan u getoond, met zaklampjes wordt de bezoeker uitgenodigd in de verschillende ruimtes te kijken. Met dit kunstwerk wil hij in ballingschap uitdrukking geven aan zijn situatie als kunstenaar. Het kunstwerk geeft zijn verlangen aan om op een dag terug te keren naar huis, naar zijn familie en vrienden, of wat er nog van over is. Door deze ruïne-ruimtes te bouwen keerde hij in zijn hoofd terug naar het Damascus, zijn straat, zoals hij het zich herinnerd. Nu alleen in hartverscheurend puin.

Met de viering volgende maand van 80 jaar vrijheid in Nederland, sluit Voici mon coeur! aan bij de bredere thematiek van vrijheid. Zowel in ons eigen land, maar meer dan ooit, die op het wereld toneel. Dit oorlogsmonument herinnert ons eraan dat de strijd voor vrijheid en menselijke waardigheid niet eindigt bij een historische datum, maar een voortdurend proces is.

Nadere informatie kunt u terugvinden op de documentaire: https://www.beeldenaanzee.nl/nl/khaled-dawwa