Babygirl in Wassenaar

Met ‘Babygirl’ zet Halina Reijn zichzelf voor eens en altijd internationaal als filmmaker op de kaart. En ze bewijst ermee dat haar eerdere films ‘Instinct’ en ‘Bodies Bodies Bodies’ geen toevalstreffers waren.

Dat Babygirl zoveel aandacht krijgt en dus ook in Filmhuis Wassenaar wordt vertoond is niet verwonderlijk. De film ziet er prachtig uit, heeft grote namen in de hoofdrollen (Nicole Kidman, Antonio Banderas en Harris Dickinson) en heeft een spannend randje. Reijn weet precies wat ze doet.

Uit alle aandacht voor de film blijkt maar weer eens hoe bijzonder het nog steeds wordt gevonden wanneer vrouwen op de regisseursstoel zitten. 

Hoe dat zelfs bepaalt hoe we naar hun films kijken. Is Babygirl bijvoorbeeld feministisch? Allerlei opiniestukken werden er al over geschreven met voors en tegens. De vraag is vooral of het relevant is dat een vrouw de film heeft gemaakt.

Filmhuis Wassenaar vertoont de film meerdere keren en tweemaal wordt deze ingeleid door filmwetenschapper Gerlinda Heywegen die hier verder op ingaat en de film ook in een lange traditie van vrouwen in masochistische filmrollen plaatst.
Wat zegt Reijn er zelf over, die als actrice zoveel stereotype vrouwenrollen speelde? Wat bracht haar ertoe naar New York af te reizen om er haar eigen film te schrijven, regisseren en produceren en iedereen het nakijken te geven?

Babygirl is, los van alle ophef, en dat helpt natuurlijk enorm om de filmzalen goed gevuld te krijgen, vooral een interessante film, echt van deze tijd, met subtiele en soms stekelige grapjes, voor wie de film wil zien. En daar gaat het toch om. Het is allemaal in ‘the eye of the beholder’.