Van Persoon tot persoon

Estafette interview door Marleen Persoon over inwoners uit de regio die vertellen over keuzes die zij gemaakt hebben en over onderwerpen die hen raken. Deze week: George Brady, 65 jaar, uit Wassenaar. Hij is getrouwd met Marike, 50 jaar, en samen hebben zij twee zonen Matthijs (17) en Alexander (15).

Door Marleen Persoon

Op je zestigste ben je met je gezin naar Nederland verhuisd. Vertel eens hoe dat allemaal gegaan is.
Ik ben geboren en getogen in Washington. Na mijn studie als advocaat ben ik in Washington gaan werken voor de Amerikaanse verzekerings toezicht houders en was ik verantwoordelijk voor internationale zaken. Tijdens een congres over internationale gezamenlijke regels voor verzekeringen in Santiago in Chili ben ik Marike tegengekomen. Zes maanden later kwamen wij elkaar weer tegen op een congres in Guernsey, in het Verenigd Koninkrijk. Daar sloeg de vonk over, nu 20 jaar geleden. We zijn samen in Washington gaan wonen daar hebben wij ook onze twee zonen gekregen. Wij hadden allebei een drukke baan in Washington, ik werkte voor de verzekeringsambtenaren en Marike voor de levensverzekeringsvereniging. Voor mijn werk zijn wij naar Basel in Zwitserland verhuisd als een manier om in Europa te leven. De kinderen waren toen 3 en 1,5 jaar oud. Al snel vond Marike bevredigend werk als hoofd van een organisatie die trainingen gaf aan verzekeringstoezichthouders in ontwikkelingslanden.

Toen mijn baan in Basel klaar was, zijn wij weer teruggegaan naar Washington. Daarna verhuisden we voor twee jaar terug naar Basel voor Marike’s werk, maar door ziekte in ons gezin zijn wij in 2020 verhuisd naar Nederland. Marike heeft in Leiden gestudeerd en kende de omgeving. We hebben in de regio Den Haag naar huizen gezocht en zijn zo in Wassenaar beland. Voor Marike was het weer fijn om bij haar familie en vrienden te kunnen zijn. We hebben toen de knoop doorgehakt om ons verder hier te vestigen. Marike werkt nu als ZZP’er op het gebied van klimaatfinanciering. Ik blijf ook bezig met een paar projecten voor Amerikaanse klanten die rapporteren over verzekeringsbeleid in Europa en het VK. Ik ben nu op een leeftijd gekomen dat ik het wat rustiger aan doe. Ik heb veel vrije tijd.

Hoe hebben jullie zonen zich aan kunnen passen?
Dat was wel een dingetje. Zij waren inmiddels 11 en 13 jaar. Net een leeftijd dat je een vriendenkring en een eigen leven opbouwt. Gelukkig waren ze wel al 7 jaar in Zwitserland op een internationale school geweest. Na wennen aan het hele andere leven in Nederland, hebben ze het beiden hier erg naar hun zin. Ze zitten op het Rijnlands Lyceum in Wassenaar en hebben een goede aansluiting. Ze vinden het wel een beetje saai hier omdat er weinig te doen is voor jongeren. Op dit moment hebben ze veel vrienden in Den Haag en daar zijn wel meer gelegenheden voor hen om leuke dingen te ondernemen.

Hoe vermaak jij je zo de hele dag?
Ik werk vanuit huis een paar dagen per week. Ik heb steeds kortdurende projecten van wel steeds dezelfde verzekeraars in de VS en in London. Ook zit ik in het verzekeringswerk voor natuurrampen. Ik schrijf voor De Wassenaarse Krant, ik heb een tweewekelijkse column in het engels. Afgelopen keer schreef ik over de verkiezingen in de VS. Verder moest ik ook aan de bak om vrienden en kennissen te vergaren. Wij hebben twee honden en ik ga elke dag bij De Pauw wandelen. Daar ben ik veel mensen tegengekomen die ook hun hond uitlieten. Ik heb daar Ton van de krant ontmoet, maar ook mijn huidige gitaarleraar. Ik heb het gitaarspelen en de piano weer helemaal opgepakt, ik krijg elke week les in de Warenar en zit zelfs in een bandje. Ik tennis en golf bij de Kieviten. Ook doe ik vrijwilligerswerk als fietsmaatje, een zeer bevredigende activiteit. Ik ben gewoon een ondernemend persoon en dan integreer je snel, ik vermaak mij prima.

Heb je naast je Amerikaanse paspoort ook al een Nederlands paspoort?
Nee nog niet, ik ben er wel hard mee bezig. Ik heb de eerste inburgeringstest over de maatschappij gedaan en ben nu met de taal bezig. Nederlandse les doe ik via de methode Stepping Stones. Maar vooral door het veel te spreken leer je het het snelste. We willen hier blijven en Marike en de jongens hebben beide paspoorten al in de pocket.

Wat vind je van de Nederlandse politiek?
Ik denk dat op dit moment de Nederlandse en de Amerikaanse politiek erg op elkaar lijken. Niet veel soeps dus. Ik vind ook dat de mensen in Washington qua instelling heel erg lijken op de mensen hier in Nederland. Verder zie ik in de VS dezelfde problemen als in Nederland: te weinig betaalbare huizen en goede banen maar in de VS ook een bepaalde armoede, zelfs onder de gewone hardwerkende mensen. Overal wordt het leven veel te duur. Gelukkig is de zorg in Nederland wel beter geregeld.

Wat vind je leuk aan Nederland?
Ik vind de natuur hier echt geweldig. Ik ben de natuur gaan fotograferen. Dat is ook een mooie hobby die ik hier heb opgepakt. De foto’s bewerk ik en dan krijg je een heel speciaal effect. In januari heb ik een foto-expositie in de Wassenaarse bibliotheek gepland. Leiden vind ik erg leuk en er is ook veel te doen. De Nederlanders zijn erg vriendelijk, ze zijn wel heel direct. Daar moest ik wel aan wennen. Bovendien zijn er hier, zoals overal, altijd een paar die verder gaan dan direct, soms arrogant of zelfs onbeschoft, maar dat zijn er gelukkig niet veel. Ik mis natuurlijk wel mijn familie. Dus we proberen regelmatig naar Washington te gaan.

Hoe ziet jullie toekomst eruit?
Ik zal een beetje blijven werken en dan met pensioen gaan. Als ik mijn naturalisatie heb afgerond, ga ik proberen om mij met de Wassenaarse politiek te bemoeien. Wellicht gaan wij te zijner tijd kleiner wonen als de jongens het huis uit zijn en een tweede huisje in Zuid-Spanje kopen. Nederland is geweldig maar wel koud en regenachtig. In de zomer hier en in de donkere wintermaanden in Spanje bivakkeren. Verder lekker genieten van de jongens en samen leuke dingen doen met mijn vrouw en natuurlijk de honden!

Het stokje gaat naar Hubert Schokker, wethouder van Voorschoten.