Van Persoon tot persoon

Estafette interview door Marleen Persoon over inwoners uit de regio die vertellen over keuzes die zij gemaakt hebben en over onderwerpen die hen raken. Deze week: Beth Brauen, 56 jaar, uit Wassenaar. Zij is getrouwd met Henk Kamphuis, ook 56 jaar en samen hebben zij een zoon, Liam van 20 jaar.

Hoe zijn jullie hier terecht gekomen?
Ik ben Amerikaanse van geboorte en 25 jaar geleden ben ik Henk tegengekomen in Taiwan. Henk had een project bij een olieraffinaderij en ik was docent Engels. Het klikte en wij besloten om ons in Nederland te vestigen. In 2001 zijn wij in Almere gaan wonen. In 2004 is Liam hier geboren. Henk werkte toen in de ICT bij IMC Amsterdam. In 2008 zijn wij in eerste instantie tijdelijk voor zijn werk verhuisd naar Chicago. Dat tijdelijk werd uiteindelijk 12 jaar!

In 2020 zijn wij weer terugverhuisd naar Nederland. Dit kwam door de corona die toen uitgebroken was. Dat gaf ons het gevoel dat als wij nog wat anders zouden willen, we dat nu moesten doen. Onze zoon had een Nederlands en een Amerikaans paspoort en eigenlijk wilde wij hem ook aan het Nederlandse leven laten proeven. Wij zouden wellicht nog daar wonen als Trump nooit president was geweest want het telt ook heel erg mee dat wij zijn vier jaar presidentschap afschuwelijk vonden en het zou afgrijselijk zijn als hij de verkiezingen weer zou winnen. 

Dus door de corona, Trump, maar vooral voor Liam zijn wij weer teruggekomen naar Nederland. Liam is eigenlijk helemaal Amerikaans geworden en ik vind dat de Nederlandse jongeren op een bepaalde manier meer vrijheid hebben omdat alles hier dichtbij is en met de fiets of het openbaar vervoer te bereiken is. In Amerika blijf je als ouder tot 16 jaar je kinderen overal naartoe brengen. Tijdens de coronapauze wilden wij Liam dus een bredere wereld laten zien met Nederland als thuisbasis.

Ben je ook voor jezelf naar Nederland teruggekomen?
Als het alleen voor mijzelf geweest was, zou ik daar gebleven zijn maar ik geef ook toe dat ik het heel spannend vond om weer mijn leven om te gooien. Wij hebben binnen 10 dagen de knoop doorgehakt. Henk en Liam vlogen samen naar Nederland en moesten eerst in quarantaine. Ik kwam weken later om het huis in Amerika klaar te maken voor verhuur en om de meubels uit te zoeken die wij mee wilde nemen naar Nederland. De huizen zijn hier veel kleiner dus ik moest keuzes maken. Tevens had ik een eigen pilates sportbedrijfje en wilde dit ook netjes afwikkelen. Er waren wel drie drempels die wij over moesten: het werk van mijn man, of hij weer in Amsterdam kon gaan werken, een huurder vinden in ons Amerikaanse huis, dat nu inmiddels verkocht is en als laatste om een goede school voor Liam te vinden. In de periode 2001- 2004 had ik in Nederland al een diploma fysiotherapie kunnen afronden, dus ik zou wel weer snel aan de bak komen. We hebben de eerste twee jaar hier in Wassenaar gehuurd en daarna een jarendertighuis gekocht. Ik tennis hier, krijg dansles en dat doe ik samen met vriendinnen.

Hoe heeft Liam jullie beslissing om weer terug te gaan naar Nederland ervaren?
Heel goed, we hadden er al veel over gesproken en in Amerika was toen net besloten dat het hele nieuwe schooljaar niet fysiek naar school gegaan zou worden; alle lessen zouden achter de PC thuis te volgen zijn. Liam had een goede aansluiting op de Amerikaanse school hier. Ook speelde hij ijshockey (dat doet hij nog steeds) en in Nederland werd tijdens de corona gewoon doorgetraind, in Amerika niet. We hadden afgesproken dat wij het een jaar hier zouden proberen en Liam stond hiervoor open. Hij was 16 toen hij hier kwam en op dit moment studeert hij Natuurkunde in Edinburgh, Schotland. Hij wil waarschijnlijk zijn master hier in Leiden gaan doen.

Hoe gaat het nu vier jaar later?
Het is hier heel fijn en zo mooi ook. Bosrijk en in een prettig klein dorp met gezellige mensen. Ik voel mij hier heel erg thuis. Lekker op de fiets of wandelend naar mijn werk bij Visiefit. Daar werk ik met veel plezier met mensen die ik help met hun lichamelijke problemen. Ik gebruik ook pilates in mijn fysiotherapie oefeningen. Mijn man heeft ook weer zijn draai in Amsterdam gevonden. Op 31 oktober werd ik Nederlandse bij de naturalisatie ceremonie. Ik spreek al redelijk Nederlands en dat moet natuurlijk ook als fysiotherapeut. Ik heb staatsexamen niveau NT2 B2 gehaald. Ook heb ik een inburgeringscursus gedaan. Dus donderdag 31 oktober was een klein feestje voor bekenden en vrienden. Voor mij is dit erg belangrijk.

Hoe ziet jullie toekomst eruit?
Wij willen graag hier blijven. Wij genieten hier van ons leven. Ik hou van al die kleine winkeltjes, alles is niet zo massaal als in Amerika. Deze levensstijl past beter bij mij. Ik wil blijven werken tussen de mensen en samen genieten met vrienden maar ook veel buiten wandelen en fietsen en ik hoop.. dat ik over 10-15 jaar hier in Wassenaar op de kinderen van Liam kan passen. Want dat is ook zo leuk hier. Overal zie je oma’s en opa’s met de kleinkinderen lopen. Ik hoop dat mijn familie en vrienden uit Amerika af en toe over kunnen komen, die mis ik natuurlijk. Mijn ouders zijn beiden tegen de 90 jaar dus die komen niet meer naar Nederland. Ik zal hen zelf regelmatig blijven bezoeken. Ik ga graag terug naar mijn roots en dan kan ik heel tevreden en blij zijn met mijn leven hier.

Het stokje gaat naar George Brady, columnist van deze krant.