“Verhalen van onbekende, maar enorm inspirerende Wassenaarders, dat zijn vaak de mooiste”

Zonder correspondenten, geen krant, dat is duidelijk. De afgelopen jaren heeft u als lezer een hoop nieuwe namen voorbij zien komen. Zij schrijven over alles wat zich in ons dorp afspeelt. Een van hen is Nicole Siemer, die sinds 2022 artikelen en interviews schrijft voor De Wassenaarse Krant.

Nicole Siemer – 63 jaar – Getrouwd– Moeder 2 zoons – woont 7 jaar in Wassenaar 

Door Emma Odijk

Hoe ben je betrokken geraakt bij de Wassenaarse Krant?
“Samen met mijn man en kinderen hebben we op verschillende plekken gewoond. Ik heb jarenlang in de communicatie en PR gewerkt, waar ik een bak aan ervaring op heb gedaan.Toen wij uit Madrid terug naar Nederland kwamen zeven jaar geleden, zag ik een advertentie voor een functie bij de vrijwilligerscentrale, een assistent communicatie. Ik had immers na 19 jaar in het buitenland te hebben gewoond een hoop ervaring met vrijwilligerswerk. Ik stuurde een brief, maar werd niet eens op gesprek gevraagd. Dat deed mij wel even pijn, ja. Op dat moment merkte ik ook dat ik geen behoefte meer had aan een echte negen tot vijf baan. Dat was het punt dat ik een advertentie in de krant zag voor een correspondent. Ik stuurde een berichtje aan Iris, en ik kreeg na een kwartier al een mail terug dat ze wel wilde praten met mij. Later die week stapte ik met mijn nette sollicitatiepak de redactie binnen, en sindsdien schrijf ik elke week voor de krant.

Wat weet je nog van je eerste artikel?
In elk geval dat ik het best spannend vond, dat mijn eerste artikel in de krant gaat. Het was een recensie van het boek “De Strijd om Bali” van Anne-Lot Hoek. Ik begon gelijk met alles uit te pluizen, dat vind ik heerlijk. Ik kreeg de titel van het boek en de auteur door, dus ik ben haar helemaal gaan researchen en ik dook natuurlijk meteen in dat boek. Dit ging om de Onafhankelijkheidsstrijd in Indonesië, in het bijzonder de bloedige strijd op Bali.”

Sinds dat eerste artikel heeft Nicole al een hele hoop artikelen geschreven én opgeplakt. “Ik bewaar al mijn artikelen uitgeknipt in een plakboek. Zo kan ik af en toe eens terugkijken wat ik allemaal geschreven heb.

Een van haar meest recente verhalen was over de krakersgroep op de Jagerslaan. Een verhaal dat Nicole toevallig ontdekte. Ik liep daar langs en vond eigenlijk wel dat daar wat over geschreven moest worden. Dus ik sprak Ton en zei ‘Jeetje, heb je gehoord van die Krakers op de Jagerslaan?’, hij zei ‘Nou, schrijf er maar een artikel over.” Volgens mij had hij niet helemaal verwacht dat ik dat echt ging doen, maar ik ging ervoor. Ik had de politie al gebeld voor informatie en had al contact gehad met de gemeente.

En toen zei mijn man Steven dat ik eigenlijk ook wel contact moest opnemen met die krakers. Dat was ik met hem eens, maar om met die krakers daar aan het hek te gaan staan, vond ik niet zo’n goed idee. Ik was wel al twee keer langsgelopen en een derde keer zag ik een telefoonnummer van een advocaat hangen. Ik besloot die te bellen, dat bleek uiteindelijk een van die krakers te zijn. Geluk bij een ongeluk dus!

Maar ik heb ook John de Vreede mogen interviewen, die bijzondere vorm van darmkanker heeft en een wandeltocht ging maken. Ik heb hem destijds persoonlijk benaderd, geïnterviewd en zelfs even gevolgd toen hij die wandeltocht ging doen. Hij moest die tocht helaas snel opgeven, maar het was zo’n inspirerend gesprek. Dat vergeet ik nooit meer.

Wat spreekt je zo aan in het schrijven voor de Wassenaarse Krant? 
Allereerst vind ik het verdiepen, alles uitpluizen vooraf heel erg leuk om te doen. Maar het mooiste vind ik het schrijven van de verhalen over bijzondere mensen in ons dorp, en dan soms juist niet de al bekende mensen.

Dat mag voor Nicole ook zeker niet verdwijnen uit de Wassenaarse Krant. “De verhalen waardoor je weet wat er speelt in het dorp, de verenigingen, de mensen, de politiek, dat is natuurlijk super belangrijk. Het is ook de manier geweest zeven jaar geleden waarop ik het dorp echt heb leren kennen. Dat is super waardevol. Ik zou de krant omschrijven als de lokale krant die je op weg wijst in de (politieke) tsunami van Wassenaar.

Is er nog iets dat je de lezer mee wilt geven voor de volgende duizend kranten?
Blijf de Wassenaarse Krant met open armen ontvangen! Een lokale krant als dit moet je waarderen, maar daar moet je je ook over laten horen als je vind dat het anders moet. Dat maakt een krant nog lokaler.