Ploni Paardekooper-Spring in ‘t Veld is 100 jaar

Ouder wordend, maar nooit stil. Het inspirerende leven van Ploni Paardekooper-Spring in ’t Veld, een creatieve en zorgzame vrouw. Een leven vol uitdagingen, trots en creativiteit. Mevrouw Plonia Paardekooper-Spring in ’t Veld, geboren op 1 december 1924 in Ter Aar, groeide op in een groot gezin. Na 1 jaar in Ter Aar te hebben gewoond, verhuisde het gezin naar de Vinkelaan in Wassenaar, omdat daar werk was voor haar vader. Ondanks de moeilijkheden van huis en oorlog, heeft Ploni altijd de draad van het leven opgepakt en bleef de wereld om zich heen kleuren.

Creativiteit
Hoewel doorleren voor haar geen optie was, hielp zij haar broer in de huishouding en verdiende een extraatje door arbeid in werkhuisjes. De oorlog bracht grote ontberingen met zich mee; bloembollen stonden op het menu. Na de oorlog vond ze liefde bij Dhr. Johan Paardekooper en na een aantal jaar was de mogelijkheid daar om een huis te huren aan de Hoge Klei in Wassenaar. Ploni en Johan trouwden in 1950 en brachten hun gelukkige leven samen door, met een zoon en twee dochters. Haar creativiteit kwam tot uiting in het maken en vermaken van kleding voor haar kinderen, evenals poppenkleertjes, wat zij met groot plezier deed.

Altijd actief
In de late jaren vijftig zette zij de volgende stap in haar leven: de aankoop van een eigen huis aan het Havenplein in Wassenaar. Ploni had een actieve rol binnen de carnavalsvereniging, waar zij met veel liefde prachtige kostuums creëerde. Haar inzet als vrijwilligster op rommelmarkten in de kledingkraam, maakte van haar een geliefd figuur in de gemeenschap.

Barbie-kleertjes
Na een intensief en zorgzaam leven samen vol liefde en steun, overleed haar man in 1990. Maar in plaats van zich te laten weerhouden, vond zij manieren om haar leven opnieuw in te vullen. Ze genoot van zwemmen, fietsen en schilderen, en haar creativiteit vond een nieuwe uitlaatklep in het maken van Barbie kleertjes voor het goede doel.

Een trotse echtgenote en (groot)moeder
Met trots kijkt zij nu terug op haar leven vol onvergetelijke momenten, omringd door 7 kleinkinderen en 7 achterkleinkinderen. Na jaren van zelfstandig wonen, verhuisde zij (na een kort verblijf in Huize Willibrord) naar het Sophiekehuis, waar zij nu al 8 jaar verblijft. Hier blijft zij actief deelnemen aan handwerken, schilderen en maakt ze nog steeds Barbie kleertjes. Iedere dag maakt ze tijd voor een korte wandeling achter haar rollator, vastbesloten om bezet en betrokken te blijven zolang als mogelijk.

Haar levensmotto? “Bezig blijven zolang het gaat.”