KBO Wassenaar werd vrolijk van de Bollen Mina’s

Door Peter Knijnenburg

Dat kun je gerust stellen na het bezoek van de Bollen Mina’s aan de Wassenaarse KBO. Meegedeind werd er bij de vele nostalgische liederen die deze middag schalden door de kantine van de RKsv Blauw Zwart. Velen zullen spijt hebben gehad van: ‘Geen zin laat mij naar lekker thuisblijven’. De grote ballen blauw en zwart hangen als feestelijk gordijn tegen het plafond en gaan ritmisch mee op wat zich beneden afspeelt. Werd er volop meegezongen? Nee, dat nou ook weer niet en niet omdat wij niet kunnen zingen. Nee, wij hangen allemaal aan de lippen van degenen die het uitvoeren of anders gezegd, wij kijken ademloos toe. En dat is ook zo. Het begint bij de dirigent die het contact onderhoudt met haar aanwezige publiek. Zij geeft een toelichting over ieder lied. Zo ontstaat er een mooie binding met de mensen in de zaal. Soms weet ze overigens zelf niet welk lied er aan komt en geeft dat ze ook ruiterlijk toe. Een wonderlijke en leuke conversatie. Wat mooi is aan dit koor. Men begint met een ‘eigen’ nummer. Een bestaande melodie waarop men zelf een tekst heeft geschreven. En herkenbaar: ’De uil zat in de olmen’. Je kunt met dit lied ook alle kanten uit en het als een canon zingen.
De bekende liedjes komen deze middag voorbij. Het voordeel van de uit alten, sopranen en mezza sopranen is de meerstemmigheid. Dat klinkt als een klokkenspel. Met veel gevoel wordt er gezongen: Droomland, In de bus van…en Brandend Zand etc. Bijzondere uitvoering is er van een bekend nummer van Jules de Corte: Zijn de kleine dingen die het doen. Die hoor je niet veel. Met de Klok van Arnemuiden werd er volop meegedeind waarbij je moet oppassen niet zeeziek te worden na de net verorberde bitterballen van chef ‘Ad’. Deze middag vakkundig bijgestaan door Ali en Herman. Het ’Bim Bam’ uit De Klok van en het ‘En te vree’ uit Het kleine café moeten tot ver achter de Rooie Buurt te horen zijn geweest. Bij de Roos van Bette Midler gaat het geluid van de accordeons door merg en been. Sober maar mooi en gevoelig. Het liedjesfestijn werd afgesloten met een hele toepasselijke gouwe ouwe n.l. Nu vlagt er de lente. De tekst is zo mooi, die wil ik u niet wil onthouden:
Nu vlagt er de lente, kom mee, o kom mee!
Al zou ook de tocht je vermoeien.
Daar ginds bij de duinen, niet ver van de zee.
Daar staan nu de bollen te bloeien,
Die velden te zien is een prachtig gezicht.
’t Zou zonde zijn als je ’t verzaakte.
Elk bloemetje is op zichzelf een gedicht.
Een hymne aan Hem, die het maakte’.
De mooie loterij met een prijzenpot, vakkundig bij elkaar gescharreld door Ben en Gerrie Gerse, maakte deze middag tot een bijzondere!
‘Geen zin laat mij maar lekker thuisblijven’ is dus geen optie meer voor de volgende ontspannings middag in de maand september bij de KBO. Dus: Weg met die eenzaamheid en kom!