De Passie van onze dorpsgenoot, vogelteller en bioloog Wim Calame

Door Anton Overkift Vaupel Klein

Van de week trokken we langs het strand, de wind in ons gezicht en de lucht vol krijsende meeuwen. Onze gids: de bevlogen vogelteller en bioloog Wim Calame. Hij verscheen onlangs in het nieuws doordat hij door Sovon werd uitgeroepen tot Vrijwilliger van het Jaar 2025, een erkenning voor zijn decennialange inzet in het natuurgebied Meijendel, waar hij een eigen telkavel heeft en het ritme van de natuur als geen ander kent.

Al na een paar stappen langs de vloedlijn blijkt hoe scherp zijn blik is. Waar wij slechts een gewone meeuw zien, corrigeert Wim met een glimlach: “Kijk, dat is een tweejarige Zilvermeeuw.” Hij wijst naar de grijzige vogel die schijnbaar achteloos over het strand scharrelt, maar voor hem een verhaal draagt van leeftijd, levenscyclus en trekgedrag. Even later komt er een compacte, nerveuze groep kleine vogels in beeld. Ze rennen bliksemsnel heen en weer over het natte zand. “Drieteenstrandlopers,” legt Wim uit. “Ze komen helemaal uit Groenland en zijn nu op doorreis naar Afrika. Let eens op hoe ze steeds van positie wisselen, zodat ze om de beurt uit de wind staan.”

In een paar zinnen schetst hij het leven van deze minuscule wereldreizigers, die ondanks hun kwetsbare gestalte enorme afstanden afleggen. Ook over fotografie heeft Wim zo zijn ideeën. Met een knipoog richt hij zich tot de fotograaf: “Als je op je buik gaat liggen, krijg je een veel mooiere foto…”. Wanneer we teruglopen richting parkeerplaats, lijkt de wandeling ten einde. Maar Wim heeft nog een laatste observatie klaar. Hij bukt en wijst naar een klein geel bloemetje dat zich dapper tussen het helmgras heeft gevestigd. “Dat is bezemkruiskruid,” zegt hij. “Het hoort hier eigenlijk niet. De zaadjes zijn ooit met ballastwater van schepen meegekomen. Een mooi plantje, maar het verdringt inheemse soorten. We noemen dat faunavervalsing.” 

Het is typerend voor Wim: zijn liefde voor de natuur is niet blind. Hij ziet schoonheid, maar ook kwetsbaarheid en verstoring en juist daarom blijft hij tellen, observeren en vertellen. Onze strandwandeling eindigt met het besef dat elke vogel, elke plant en elke bries over het duin een groter verhaal draagt. En dat er mensen zoals Wim Calame nodig zijn om die verhalen te blijven lezen én door te geven.