Bestuurscultuur

Door Ad Zopfi

Een jaar of twee geleden schreven we in deze krant over fresco’s in het Palazzo Publico van Siena. Die verbeelden de effecten van goed en slecht openbaar bestuur. Ze waren bedoeld als voorbeeld voor de vergaderende stadsbestuurders. Wassenaar kan dat ook wel gebruiken. Het wil maar niet lukken met de bestuurscultuur. Gebrek aan respect voor elkaar en vooral voor de voorzitter van de raad. Uit de tijd lopende vergaderingen. Oppositie versus coalitie. Raadsleden die weglopen als het debat niet naar hun zin verloopt. Raads- en commissieleden met op z’n zachts gezegd een weinig vleiende reputatie vanwege privé activiteiten. Partijen die er een plezier inscheppen onzinnige negatieve scenario’s te schetsen in plaats van met oplossingen te komen. Die vooral zichzelf aanprijzen in de trant van ‘OMO wast witter’. We lijken er niks van te mogen vinden, maar hoe kunnen we dan verder? 

Het zelfreflecterend vermogen van onze politici is beperkt. We kunnen feitelijk niet meer dan een beroep blijven doen op henzelf; om zich anders op te stellen en te gedragen, het goede voorbeeld te zijn en constructief samen te werken aan wat nodig is voor Wassenaar. Dit klinkt en is moralistisch. Maar kiezers in dit dorp verdienen een goed, integer bestuur. Laten we daar aan blijven werken.