Asielopvang Duinrell toont volgens Elsevier Magazine ‘de warme kant van Wassenaar’

Wassenaar gooide altijd al hoge ogen in het jaarlijkse onderzoek van Elsevier Magazine naar de beste gemeenten van Nederland, maar in de traditionele zomereditie van het opinieweekblad dit jaar gaat het even niet over de lokale welvaart, het gehalte aan groen of de prettige leefomgeving.

Onder de kop ‘De warme kant van Wassenaar’, dit keer aandacht voor de ruimhartige wijze waarop de gemeente asielzoekers op Duinrell opvangt. “Liefst 930 asielzoekers en statushouders” en dat is “ruim 5 keer zoveel mensen” als het aantal dat Wassenaar onder de Spreidingswet (die het kabinet Schoof overigens weer wil lozen) had moeten opvangen, constateert het blad met enige verbazing.

Door Jos Knijnenburg

Wassenaar heeft inmiddels ruim 30 jaar ervaring met de opvang van asielzoekers binnen de gemeentegrenzen. Aanvankelijk in leegstaande barakken van het oude VROM-ministerie op de grens met Den Haag en pal naast de toekomstige nieuwbouw op het ANWB-terrein. Nog voor de sluiting in de zomer van 1994 werd het voormalige Hotel Wassenaar helemaal aan de andere kant van het dorp omgedoopt tot Asielzoekerscentrum Wassenaar. 

Tal van nationaliteiten bevolkten het oude hotel, dat tussen december 1997 en juni 2000 de status van opvang- en onderzoekscentrum voor asielzoekers kreeg. Duinrell kwam als derde locatie voor de tijdelijke huisvesting ban asielzoekers in beeld. Aanvankelijk alleen in het laagseizoen in vakantiehuisjes die dan toch leegstonden en sinds de coronapandemie is het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers (COA) jaarrond mensen op het attractiepark gaan opvangen. 

Bij de laatste verlenging van de overeenkomst met het COA is een opvangperiode tot 12 maart 2028 afgesproken, waardoor de opvang op Duinrell in COA-jargon een regulier asielzoekerscentrum is geworden. Elsevier spreekt van “de onverwachte kant van Wassenaar”, want als het gaat om de opvang van asielzoekers, hangt er volgens het blad rond rijke gemeenten een sfeer van ‘liever ergens anders’. Die ruimhartigheid staat zo haaks op de tijdgeest, dat oud-VVD staatssecretaris van Justitie en Veiligheid Eric van de Burg die Asiel en Migratie prominent in zijn portefeuille had zitten en zondagavond op tv te gast in VPRO-Zomergasten, tijdens debatten in zowel de Tweede als de Eerste Kamer, de houding van Wassenaar meerdere keren prees. 

“Zeker is dat Wassenaar weinig gedoe rond asielzoekers kent” ondanks dat het geen “politieke oase“ is, meent het opinieblad. Elsevier doelt op het grote aantal PVV-stemmers bij de Kamerverkiezingen, maar de lezers van deze krant weten dat het ook in Raadhuis De Paauw zelden politiek rustig is. Onze vaste ingezonden brievenschrijver en raadslid Ben Paulides (DLW) bestookte in het verleden B en W menigmaal met zeer kritische vragen over de asielopvang op Duinrell. In 2011 haalde hij er zelfs de Wet Geluidhinder bij. Afgelopen maart beschreef het Leidsch Dagblad de kritische houding van Hart voor Wassenaar onder de prikkelende kop ‘Meer hangvluchtelingen, dan hangjongeren in het dorp’. 

Maar “het frame van rijke gemeenten die de medemens laten stikken” irriteert burgemeester Leendert de Lange zichtbaar, zo schrijft Elsevier. De burgervader en oud-Kamerlid spreekt van “Haags blauwdrukdenken”. En dan is daar nog de Hollandse of moeten we zeggen de Wassenaarse koopmansgeest. Elsevier gaat wijselijk niet in op de bedrijfseconomische gevolgen van de steeds structureel wordende asielopvang voor attractiepark Duinrell. Wel wordt de recente overeenkomst met het COA omschreven als ‘een goede deal’. Wassenaar kon immers voorwaarden stellen die onder de Spreidingswet niet hadden gekund zoals geen overlast gevende ‘veiligelanders’ op Duinrell. Daarnaast was een goede dagbesteding een eis en door de grote schaal van de opvang zijn er meer professionals van het COA beschikbaar. En zoveel mensen voor langere tijd op één plek bij elkaar geeft rust, stabiliteit en hopelijk ook betrokkenheid bij Wassenaar. En dan kom je bijna automatisch bij de vele vrijwilligers die bij het AZC Wassenaar zijn betrokken. 

Voor taallessen, de opvang bij het ‘inloophuis’ van de Protestante Gemeente Wassenaar of voor begeleiding bij Blauw-Zwart. Burgemeester De Lange stelt: “Dat vijf van de zeven bezoekers van de informatieavond aanboden om iets te doen, is typisch Wassenaar”. Even verderop in het stuk staat dat Wassenaar een rijk dorp is, “maar het is ook rijk aan verenigingsleven en rijk aan burgerinitiatieven”. 

Uiteraard ontkomt Elsevier in een verhaal over de warme kant van Wassenaar niet aan een audiëntie bij de zelfbenoemde “tweede burgemeester van Wassenaar”, André van Herk. Die komt op de vijfde bladzijde van het stuk uitgebreid aan het woord. Precies zoals we hem in Wassenaar kennen en waarbij hij geen blad voor de mond neemt. “Als je hele familie is uitgemoord en je wandelt een jaar om hier te komen, dan zit er karakter in je donder. Het is gewoon niet waar dat ze allemaal niks willen doen voor dit land”.