Oh Könnt’ ich fliegen wie Tauben dahin…

Zo klonk het in de Dorpskerk vrijdagavond, tijdens het midzomeravondconcert door Wassenaar Vocaliter onder de leiding van Wim de Ru. Het programma was gevarieerd in de tijd beginnend met Händel vandaar naar Britten terug naar Mendelssohn en Haydn en eindigend met “de Parelvissers”.

Met “The Harmonious Blacksmith” van Händel kon het koor de stembanden voorbereiden op het zwaardere werk om op een heerlijke manier “Abschied vom Walde” van Mendelssohn ten gehore te brengen. Met “the Evening Primrose had het koor duidelijk wat meer moeite, mede omdat Britten er wat schurende akkoorden ingooide. Maar daarna kwam voor mij het mooiste stuk van de avond: “Hör mein Bitten”, een stuk gebaseerd op Psalm 55 vers 1-9, waarvoor de sopraan uit de coulissen kwam. Dit werk duurt ca 10 minuten en elke minuut was dik genieten. De wanhoop, het smachten naar de redder, het verlangen naar rust, het was één lang gebed, eigenlijk heel passend in de setting van de Dorpskerk. Dan Haydn, de eerste twee delen uit “ Die Jahreszeiten”, muzikaal gesproken op de rand van barok naar romantiek maar wat tekst betreft: het kan niet romantischer. Een vrij lang werk wat van het koor het uiterste van concentratie vergde en wat het voorbeeldig toonde. De tenor en de bas, samen met de sopraan waren duidelijk op dreef tijdens deze midzomeravond. En als laatste werk: de Parelvissers, een uitsmijter voor de mannelijke solisten die door de aanwezigen kennelijk zeer op prijs werd gesteld, als het ware een ontlading na de spanning van Haydn.

Tenslotte de pianist: wat een kerel, wat een virtuoos, want speel al deze stukken maar eens achter mekaar! Twee uur continu aan het werk aan de Bösendorfer, overigens wat een fraaie klank heeft dit instrument. 

Na afloop werden de aanwezigen uitgenodigd voor een drankje op het plein met het koor en de solisten en konden zij genieten van de ”Ruhe am schattingen Ort”.

Bob Wielenga