Op zoek naar een mooie toekomst in Wassenaar - deel 1

Als schrijver voor De Wassenaarse Krant kan je gevraagd worden voor diverse activiteiten. Soms voor het maken van een verslag van de raadsvergadering, een opening van een wooncomplex, de aankomst van Sinterklaas of voor een kledingmarkt voor mensen met een kleine portemonnee. Het is vaak een eer om er dan bij te mogen zijn en ook als de wethouder zijn woordje doet of als de burgemeester het lint doorknipt.

Door John Schrader

Maar het is helemaal bijzonder en ontroerend om in gesprek te gaan met twee 17-jarige jongeren, gevlucht uit Syrië en dromend van een nieuwe toekomst in ons mooie en veilige Wassenaar.

Maandag was het gesprek, waarbij Rashwan van Vluchtelingenwerk Wassenaar aanwezig was om als tolk e.e.a. te vertalen. Twee jongens van 17 jaar, momenteel verblijvend in Duinrell, deden hun aangrijpende verhaal. Het zijn B en J, en voor hun privacy, gebruik ik alleen hun voorletters. Ze zijn nog minderjarig en mogen ook niet met hun gezicht op de foto.

Ze vertellen beiden dat ze 8 jaar met hun familie in Turkije woonden, gevlucht voor de oorlog in Syrië. Maar al snel blijkt dat Turkije geen (goede) toekomst voor deze gezinnen is; alles moet zelf betaald en geregeld worden, er is weinig tot geen hulp en alles is erg duur. Als de jongens naar school willen en op gesprek gaan met hun ouders, blijkt er geen plaats te zijn als gezegd wordt dat ze uit Syrië komen; voor een ander gezin met kinderen (niet uit Syrië) is wel plaats…

Het zijn momenten die pijn doen en hard aankomen. B en J besluiten hun familie te verlaten, een grote en moeilijke stap. B reist naar Griekenland, maar besluit uiteindelijk toch naar Nederland te gaan. Reizend met een bus, liftend met een auto en na veel lopen komt hij na weken aan in Ter Apel. J had veel goede verhalen over Nederland gehoord en wilde hier naar toe. Zijn reis duurde 6 weken; weken met vaak geen water en geen eten. Ze vertellen beiden over de vele gevaren en risico’s onderweg; ze voelden zich vaak onveilig, maar wilden doorzetten en zijn nu ontzettend blij om “gewoon” veilig over straat te kunnen lopen. Het heeft beide jongens enorm aangegrepen: “we zijn 17 jaar, maar in ons hoofd bijna 50”.

B is na Ter Apel in Bodegraven, Sassenheim en Rijswijk geweest om daarna naar Wassenaar te gaan. En nu kunnen ze al een beetje genieten, hoewel ze in afwachting zijn van het akkoord voor hun status in Nederland; hiervoor moeten ze nog een gesprek met de instantie IND hebben. Ze zijn enorm blij naar school te kunnen iedere dag; de ISK aan de Middelweg, waar ze Nederlands en andere vakken leren. Ze kunnen heerlijk sporten, vooral voetballen en zwemmen. Beide jongens krijgen iedere week 70 Euro voor het kopen van eten, drinken en kleding; dat lukt ze en ze proberen zelfs nog iets te sparen voor de familie. Het verblijf in Duinrell is beperkt en klein, maar dat hebben ze er wel voor over nu. Ze kunnen gelukkig weer wat plannen maken; B helpt vrijwillig in een kapsalon en J is handig om kleding te maken. Later wil B graag politieke wetenschappen en bedrijfskunde gaan studeren en J droomt ervan profvoetballer te worden. Maar eerst hopen ze op hun verblijfsvergunning waarna ze gezinshereniging willen aanvragen. 

Als we willen afsluiten, laten ze mij nog niet weggaan; ze willen dat alle vriendelijke en aardige mensen uit Wassenaar bedankt worden voor hun hulp, steun en kleding. Vanuit hun hart ook heel veel groetjes aan al die Wassenaarders!