“Voel me nog steeds niet veilig”

Ook in Wassenaar treffen we steeds meer vluchtelingen aan. Wie zijn die mensen en waarom zijn ze hier? Vandaag het verhaal van Darius (werkelijke naam bij de redactie bekend) die sinds een jaar in Wassenaar woont en zich ook in ons dorp niet altijd veilig voelt, omdat hij vanwege zijn vlucht repercussies vreest tegen hemzelf of zijn familie in zijn geboorteland. Hij heeft twee dromen. De eerste is dat de situatie in zijn land zodanig verandert dat hij zijn familie weer in de armen kan sluiten. Zijn tweede droom is in Nederland een goed leven op te bouwen door na zijn studie een baan in de IT-branche te verwerven “and to live in peace”. 

Door Jan H. de Roij

“Ik reed naar mijn werk toen ik een telefoontje kreeg dat de politie bezig was met het arresteren van Christenen en ook op zoek was naar mij”. Zo begint het vluchtverhaal van Darius. Een paar jaar eerder had hij de Islam afgezworen en had hij het Christendom ontdekt. Hij wist dat dit een gevaar voor hem kon opleveren, want in zijn land staat de doodstraf op apostasie. Samen met nog een paar andere bekeerlingen kwamen zij in het geheim bijeen om de Bijbel te bestuderen en samen te bidden. Dit ging enige tijd goed totdat zij werden verraden. Darius heeft geen idee wat er met hen gebeurd is.

Dat telefoontje betekende dat hij niet terug kon keren naar huis. Hij reed daarop naar een familielid die hem vertelde dat hij moest vluchten als hij niet gedood wilde worden. Via zijn contacten regelde dit familielid voor Darius een mensensmokkelaar en vroeg hem een veilige plek te regelen: “maakt niet uit waar”. De lange reis begon met een zware voettocht s’nachts door de bergen om de grens over te steken. Daarbij verwondde hij zijn been; iets waar hij nog steeds last van heeft. Aan de andere kant van de grens werd hij opgewacht door een andere ‘gids’(Darius spreekt liever over gids dan mensensmokkelaar). Zo werd hij verschillende malen overgedragen van de ene gids naar de andere totdat hij bij de grens met Europa samen met twee andere vluchtelingen in een vrachtwagen met groentes moest stappen en daar doodsbang meer dan een dag was opgesloten. Toen de deur eindelijk openging bleek –achteraf- dat hij in Oostenrijk was. Op dat moment wist Darius dat niet en was hij bang dat hij nog ieder moment kon worden opgepakt. De laatste gids kocht voor hem een treinticket naar Amsterdam en zei: “ga daarheen daar ben je veilig”. En zo kwam het dat hij vele uren later op Amsterdam CS uit de trein stapte en aan de politie vertelde dat hij een vluchteling was en of ze konden helpen. Op het politiebureau mocht hij bellen met thuis om te vertellen dat hij in Nederland was, zonder de reden van zijn reis en reisroute te vertellen, want de autoriteiten luisteren mee.

En toen begon zijn lange reis door ‘asielland’. Na ter Apel waar hij in december 2018 arriveerde, volgden opvanglocaties in Wassenaar (Duinrell), Weert, Wageningen, Arnhem en Rotterdam. Hij werd pas meer dan 2 jaar na zijn aankomst in Amsterdam door de IND gehoord. Daarna ging het snel. Hij ontving binnen een paar dagen zijn asielstatus en verblijfsvergunning en enige maanden later ging de reis naar zijn woonplaats: Wassenaar; waar hij in mei 2021 arriveerde.

Tijdens zijn eerste verblijf in Wassenaar bezocht hij de Dorpskerk en de Messiaskerk waar regelmatig bijeenkomsten werden georganiseerd voor gevluchte Christenen. Daarna volgde in Weert een belangrijke gebeurtenis in zijn leven: hij werd gedoopt. Nu is Darius als inwoner een graag gezien lid van de Protestantse gemeente.

Het meest frustrerende voor hem was het jarenlang niets doen totdat de IND tijd had voor hem. De Nederlandse taal mag niet op professionele wijze worden gegeven zolang je nog geen status hebt. Wel zijn er veel initiatieven vanuit de samenleving. En daarvan heeft Darius gebruik gemaakt en bovendien is hij door zelfstudie aan de slag gegaan met onze taal. Nu is hij hard op weg zijn inburgeringsexamen te halen, spreekt al redelijk Nederlands en hoopt in 2024 het Nederlands paspoort te ontvangen. Wat ook frustrerend is dat diploma’s uit zijn land hier geen waarde hebben. Veel moet opnieuw gehaald worden zoals een rijbewijs. Hij heeft zijn zinnen gezet op een IT-studie in Delft en moet daarvoor voldoen aan de Nederlandse eisen met betrekking tot de kennis van de Engelse taal. Dus zit hij momenteel over de studieboeken Engels, want het certificaat Engels uit zijn land is verlopen. Hij blijft echter vol goede moed en is blij met de kansen die Nederland hem biedt. Wassenaar vindt hij een geweldige plek om te wonen, maar s’avonds gaan wel verschillende sloten op de deur, want helemaal veilig voor de lange arm van de autoriteiten uit zijn land voelt hij zich nog niet.