In Memoriam - Henk Poppe (1922 - 2026)

vr 10 apr, 12:39 Achtergrond

Soms kom je mensen tegen die je weten te inspireren, die iets brengen wat je nog niet eerder hebt meegemaakt. Dat overkwam mij eind 2022, bij de ontmoeting met Henk Poppe. Op dat moment was hij net de 100 jaar gepasseerd. Kort daarvoor had ik een telefoontje gekregen van Elisa Pasmans, werkzaam bij de gemeente Wassenaar.

Door Ton de Best

Ze vertelde me dat burgemeester Leendert de Lange op bezoek was geweest bij een 100-jarige man met een bijzonder levensverhaal en dat dat verhaal zich onmogelijk in minder dan 400 woorden liet vangen. “Geloof me,” zei Elisa, “deze man heeft echt veel te vertellen.” En dat bleek. Meteen bij onze eerste afspraak zat er geen rem op Henk. Hij vertelde over zijn verleden bij de marine, zijn zeilwedstrijden en zijn tijd als journalist bij De Telegraaf, waar hij een zeilrubriek had.

Ook de familie Tacx kwam voorbij in zijn verhalen, want, zo vertelde Henk: “Wist je dat Koos en ik regelmatig met elkaar praten over aerodynamica?” En zo belandde ik in een verhaal over wielrennen, schaatsen en wat dat allemaal te maken had met zijn eerste solovlucht als marinevlieger, toen hij moest landen op het tweede en laatste Nederlandse vliegdekschip: de Karel Doorman. Enfin, als Henk aan het woord was, moest je vooral geboeid blijven luisteren — en dat deed je ook. We maakten een serie van vier verhalen over zijn leven.

Daarna nam ik hem op een zonnige zaterdag in het voorjaar mee naar het Bezoekerscentrum van Vliegveld Valkenburg, waar een prachtig klein museum de tastbare herinneringen bewaart aan de tijd dat Henk voor de marine vloog. Hij genoot met volle teugen, lachte veel en raakte niet uitgepraat over dat prachtige vliegverleden van hem. Zo was hij vermoedelijk de eerste flightsimulator leraar. De foto bij hem thuis getuigt daar nog altijd van: een in elkaar geknutselde houten kist waarin hij te bewonderen is.

Vaak belde hij me nog, bijvoorbeeld als er in De Telegraaf weer een artikel over Wassenaar was verschenen. “Ton, ik heb weer iets voor je gevonden!” zei hij dan. Vervolgens kreeg ik de paginanummers door, zodat ik er zelf achteraan kon.

Lichamelijk ging het Henk in het laatste jaar wat minder. Voor iemand die gewend was alles zelf te kunnen, moet dat niet makkelijk zijn geweest. Zo deed hij bijvoorbeeld tot ver na zijn 102e zelf zijn boodschappen bij de Dirk en liet hij zijn auto achter met stationair draaiende motor. Dan pakte hij wat hij nodig had voor de hele week en ging vervolgens weer huiswaarts.

Henk, je was een energieke en geweldige vriend. Voor mij ben jij hét overtuigende bewijs dat je ook op hoge leeftijd nog prima in staat bent nieuwe vrienden te maken. Dank voor je bevlogenheid en je nimmer aflatende steun en bewondering voor ons prachtige vak. Het ga je goed daarboven.