Hemelvaart van de Zijllaan naar de Prinsenweg
Op Hemelvaartsdag 14 mei 2026, rond het middaguur, kwam de Zijllaan te hulp na mijn roep in de buurt-app. "Beste mensen van de Zijllaan, mag ik beroep doen op onze collectieve kracht, met als beloning persoonlijke redding… en koffie."
Na een half uurtje werd ik > wij en stonden we klaar voor onze taak. Het kantelen van een 350 kg wegend Heilig Hartbeeld op een transportkar. Pieter kwam als eerste, daarna de andere buurman Pieter. Ron ging net rennen, maar sprong meteen in. Eric & Duncan liepen samen aan en brachten Britse kracht.
Thijs met zijn nieuwe dochtertje Billy sprong enthousiast in. Clementine kwam met Arnold, Thierry in 'opdracht' van zijn vrouw Emma, en mijn eigen Anna, Elsa, Svea en Thor maakten de club compleet. Wat begon als een eenzame logistieke uitdaging werd na een half uurtje een succesvol buurtgebeuren.
Mijn Jezusbeeld kent een langere geschiedenis dan alleen op de Zijllaan. Rond 2009 kocht ik het, samen met een doopvont en twee kapel beelden, uit de toen net ontheiligde kerk, de Martelaren van Gorinchem in Den Haag, nabij het huidige Kunstmuseum / Omniversum. De transactie liep via het bisdom. Maar waarom 'koop' je dit soort zware objecten? Een eerlijk antwoord: als 8-jarig kind heb ik ooit met een kaars de linkervinger van het Jezusbeeld zwartgeblakerd. Het schuldgevoel daarvan was nooit helemaal verdwenen. Na de laatste dienst in deze kerk heb ik mijn schuldverhaal gedeeld met de toenmalige deken van het bisdom, die hard lachte en me vertelde: "Jij moet de zorg gaan dragen voor dit beeld!"… en dat heb ik gedaan. Het Jezusbeeld moest eerst worden verwijderd van z'n voetstuk en is door mijn vader en mijzelf met een hoop moeite op een pallet gelegd met behulp van een motortakel.
Toen is het beeld naar buiten gereden met twee palletwagens en op een transportwagen getakeld door twee capabele heren van Blansjaar. Daar, op het bedrijventerrein Wateringse Veld, lag hij op een pallet 8 jaar te wachten. Met grote dankbaarheid voor de ruimhartigheid van de heer Wiersinga van het Haagse transportbedrijf. In 2017 verhuisde het, met hulp van Theo van der Lubbe en zijn hovenierswagen, van Den Haag naar mijn garage aan de Zijllaan. Bij de landing van het beeld op de oprit brak een tegel, welke ik altijd gezien heb als de plek waar de Heer op de Zijllaan neerkwam.
Maar na 9 jaar in onze garage moest de Heer weer verder. Een nieuw onderkomen aan de Prinsenweg in het verschiet. Toen het zware sculptuur uiteindelijk veilig op m'n trekkar lag (dank aan de buurt!), konden we op weg. Wat me trof tijdens de tocht, was hoe vanzelfsprekend alles ging. Zorg over de bandjes, Iemand hield de kar in balans, iemand anders hield de vracht in bedwang toen we naar beneden bewogen over de brug. Onderweg kwamen we mensen tegen, waaronder ook weer straatgenoten, die stilstonden en stiekem glimlachten. Een liggend Heilig Hartbeeld op een kar op een bedevaart naar de Prinsenweg OP HEMELVAART— dat zie je niet elke dag?!
Het beeld ligt nu droog onder een zeil aan de Prinsenweg, in afwachting van een definitievere plek. Wellicht weet iemand een betere plek dan in een tuin? Het is zandsteen dus niet gemaakt als tuin object. Deze spontaan geplande operatie heeft me echter iets duidelijker gemaakt dan ik had verwacht: een object kan een aanleiding zijn voor goed doen. Deze Heer die nu al ruim vijftien jaar in mijn beheer is, bleek niet alleen een persoonlijke verantwoordelijkheid, maar ook een uitnodiging aan een buurt om samen iets te tillen wat één mens niet alleen kan dragen #durftevragen. Hemelvaart, in de katholieke traditie, gaat over opstijgen. Onze buurt-versie was aardser: kantelen, duwen & rijden op een mooie zonnige dag. Dank, Zijllaan. De koffie komt binnenkort!
Dennis Luijer
Luijer@gmail.com
