Tijdelijk afscheid van de lokale politiek in Raadhuis De Paauw markeert een tijdperk
Afgelopen dinsdagavond vergaderde de nieuwe gemeenteraad voor de tweede en voorlopig laatste maal in Raadhuis De Paauw dat zoals bekend intern wordt gerenoveerd. Vanaf komende commissieronde die a.s. maandag van start gaat met een vergadering van de commissie fysieke leefomgeving vinden de vergaderingen plaats in het politiebureau aan de Hofcampweg. Een gebouw van iets meer dan 55 jaar oud dat in niets lijkt op het vroegere zomerpaleis van Prins Frederik. Wassenaar meldt op haar site dat de oplevering van raadhuis De Paauw en de ‘inhuizing van de gemeente’ op de rol staat voor het vierde kwartaal van 2028. De tumultueuze geschiedenis van de renovatie van Raadhuis De Paauw bestrijkt inmiddels een periode van zeven jaar. Laten we het er daarom voorzichtig op houden dat het geheel nog deze raadsperiode wordt afgerond.
Door Jos Knijnenburg
Toen schrijver Frans Mouws voor zijn boek ‘Weg uit Wassenaar’ (2004) een tocht door het leven van oud-plaatsgenoot Boudewijn Büch ondernam en daarbij uiteraard ook ons dorp aandeed, omschreef hij het onderkomen van het gemeente-archief “zonder enige twijfel” als “de mooiste huisvesting van Nederland”. Het archief zelf, met twee boekenkasten met enkele meters lectuur over de plaatselijke geschiedenis maakt op het eerste gezicht geen grote indruk, maar schijn bedriegt. Want achter een imposante kluisdeur die door medewerkster Lisette jarenlang met haar leven is verdedigd, bevindt zich het oud-archief. Iedereen die in het archief weleens stukken over eigen familie, straat of wijk heeft geraadpleegd, stond gevoelsmatig even vanaf de schouders van vroegere Wassenaarders terug in de tijd te staren. We kunnen er gezien de rijke historie van Raadhuis De Paauw natuurlijk niet omheen, ook niet tijdens het bezoeken van openbare vergaderingen, het gebouw heeft iets zeer speciaals. Raads- en commissievergaderingen vonden in tegenstelling tot vroeger allemaal in de raadszaal plaats, waar ze kunnen worden gestreamd. Eigenlijk de vroegere balzaal van Prins Frederik en inderdaad, het is er de afgelopen jaren nogal eens bal geweest, zij het zonder muzikale ondersteuning. De verhuizing van de wethouders van de raadstafel naast de voorzitter naar een separaat domein pal voor de publieke tribune met daarachter een ambtelijke back-up, betekende een fysieke capaciteitsvermindering voor bezoekers. Tijdens raads- en commissievergaderingen met veel belangstellenden werden de deuren van de ruimte achter de publieke tribune geopend waardoor deze met stoelen als extra tribune kon worden gebruikt. Een vergadering daar bijwonen, het voelde een beetje als het bezoeken van een live concert achter een pilaar. Je betaalt de volle mep maar ziet bar weinig, al stond er de laatste jaren als troost wel een groot scherm. De Wassenaarse politiek in raadhuis De Paauw, zeker met de nodige belangstellenden, had vaak een open deurkarakter. Tijdens menig debat werd immers veelvuldig tussen raadszaal en de Spiegelzaal heen en weer gewandeld. De bodes kregen vanaf de drempel ook een extra taak. Tijdens het inspreken trokken ze een sprintje om de microfoon voor de gasten van de raad aan- en uit te zetten. Want tja, 3 of 5 minuten spreektijd leek voor menig PBW-er (Politiek Bewuste Wassenaarder) net genoeg om op stoom te komen. “Wilt u afronden?” klonk het dan, waarna er soms nog een erg lange laatste zin volgde. Timemanagement is tijdens veel zittingen in De Paauw sowieso, ondanks de prominente aanwezigheid van een kolossale staande klok, eerder een bij- dan een hoofdvak gebleken, hoewel er mede dankzij de zegeningen van de techniek wel stappen zijn gezet. Avondvullende voorstellingen, ze zijn zelfs buiten campagnetijd nog altijd eerder regel dan uitzondering gebleken. Als in de zomer de groene gordijnen werden gesloten omdat het laatste zonlicht boven de Paauwvijver raadsleden in het gezicht scheen, wist je gevoelsmatig al hoe laat het was. Het streamen heeft ertoe geleid dat de debatten nogal eens beter thuis, dan live waren te volgen. Met de kanttekening dat de korrelige beeldkwaliteit vanuit De Paauw nooit heeft kunnen tippen aan die van de camera van de simpelste smartphone. Natuurlijk gaan we het missen, al die stemmige achterkamertjes en wandelgangen in De Pauw waar moties en amendementen werden gesmeed. De neerwaartse tochtjes over die krakende trap linksaf naar de toiletten en garderobe. De thermoskannen met lauwe koffie voor de laatkomers en het bordes voor menige nazit.