Wassenaar herdenkt in stilte, verbondenheid en waakzaamheid
Bij het monument van de Stervende Strijder aan de Schouwweg stond Wassenaar op maandagavond 4 mei stil bij allen die slachtoffer werden van de Tweede Wereldoorlog, de koloniale oorlog in Indonesië en oorlogssituaties en vredesmissies daarna. In stilte, maar ook in verbondenheid, herdacht het dorp de 574 Wassenaarse doden, onder wie 99 Joodse inwoners.
Door Anton Overklift
De herdenking begon met een stille tocht vanaf de hoek Nachtegaallaan/Schouwweg. Na het taptoesignaal om acht uur volgde twee minuten stilte en het Wilhelmus, muzikaal begeleid door Muziekvereniging Excelsior. Burgemeester Leendert de Lange legde namens het gemeentebestuur de eerste krans, waarna ook andere organisaties en inwoners bloemen legden.
In zijn toespraak stond de burgemeester stil bij de vaak vergeten offers van de koopvaardij. Hij noemde de Wassenaarder Cornelis Rietbergen, kapitein op het koopvaardijschip De Amstelland, die omkwam tijdens de oorlog. Door de vaarplicht werden koopvaardijlieden frontsoldaten op zee: jarenlang weg van huis, onder dreiging van torpedo’s en bommen. Vierhonderd schepen gingen verloren, 3.500 zeelieden kwamen om.
Ook persoonlijke herinneringen kregen een plaats. De burgemeester vertelde over zijn eigen grootvader, een vaarplichtige zeeman die na de bevrijding ternauwernood een mijnramp overleefde. Later lazen kleinkinderen van Riet Ruijgrok voor, uit het oorlogsdagboek van hun oma, die als twaalfjarig meisje de Duitse inval meemaakte aan de Oostdorperweg.
Het thema van de herdenking was: De geschiedenis leren begrijpen. Daarbij klonk ook een actuele waarschuwing. Oorlog in Oekraïne en het Midden-Oosten, toenemende bedreiging van Joden, polarisatie en uitsluiting laten zien dat vrijheid nooit vanzelfsprekend is. De oproep van de burgemeester was helder: denk niet in wij tegen zij, luister naar andersdenkenden en blijf niet onverschillig.
Leerlingen van groep 8 van de Herenwegschool legden een zelfgemaakte krans en zongen over vrijheid, verschil en verbondenheid. Zo werd de herdenking niet alleen een moment van terugkijken, maar ook een belofte voor de toekomst: niet vergeten, en samen zorgen dat het nooit meer gebeurt.
Foto's: Anton Overklift
