Open huis nieuwbouw Oostdorp “Er is hier keihard gewerkt”
Een stralende woensdagmiddag. Woningbouwvereniging St. Willibrordus heeft de hekken rondom het nieuwbouwproject Rozenstein in Oostdorp speciaal geopend voor omwonenden uit de buurt. Na maanden van werkzaamheden mogen zij op 22 april een kijkje komen nemen in enkele woningen. De koffiekar staat om iets voor drie uur al klaar. Naast direct omwonenden grijpen ook oud bewoners hun kans om de nieuwbouw te bezichtigen.
“Na ruim veertig jaar moest ik hier mijn huis uit vanwege de sloop”, vertelt meneer Lagerberg. “Ik kreeg de kans om in de nieuwbouw aan de Stompwijckstraat te gaan wonen. Dat bevalt mij voor duizend procent. Eigenlijk lijkt het op dit project, met inductie, vloerverwarming en een binnenplaats voor de auto’s.” Tijdens de bouw aan de Rozensteinstraat fietste hij regelmatig langs uit nieuwsgierigheid. “Ik wist niet dat er vandaag een feestje is. Het is puur toeval dat ik hier nu ben.”
In mijn achtertuin
In een van de appartementen aan de begane grond staat mevrouw Jansen. “Ik woon hier precies achter”, wijst ze. “Dit is dus eigenlijk in mijn achtertuin.” Toch had ze geen last van de bouw. In de wijk hoort ze vooral goede berichten over dit project. “Mensen zijn blij dat de oude huizen tegen de vlakte zijn gegaan en dat er meer huizen voor terugkomen.”
Buiten bij de koffiekar staat mevrouw Jaspers. Zij woont precies op de hoek, tegen het nieuwbouwproject aan. “Het was interessant om de sloop te zien”, vertelt ze. “Tegelijkertijd was de sloopperiode ook het ergste. Er stond hier een immense machine, die we de hellehond noemden. We gaven bijna een feestje toen die weg was. Er is hier keihard gewerkt. Vooral van de sloop was ik onder de indruk.”
Hier geboren
Marcus Jansen van Huurdersvereniging Rozenstein heeft net met zijn moeder twee woningen bekeken. Zij overweegt om zich in te schrijven en is al aan het meten of alles past. Iets verderop staat mevrouw Parlevliet. Zij woonde haar hele leven op deze plek en verhuisde vanwege de sloop. “Mijn moeder is hier in 1920 geboren. Met mijn ouders woonde ik op nummer 42. Later kreeg ik mijn eigen gezin op nummer 36.” Vandaag is ze terug op haar geboortegrond. Ze ontmoet er buren van vroeger, zoals meneer Brederode. Hij woont in een grote huurwoning tegenover de nieuwbouw en schrijft zich binnenkort in voor een kleine, gelijkvloerse woning. Voor iedereen is het vandaag vooral een feestje. Vanuit nostalgie of hoop voor een toekomst op deze plek.