Recensie: Mimicri speelde blijspel “Glimmen” in Warenar
Petje af voor de casting van ons nieuwe punt van aandacht: acteur Paul Warmerdam, die op luguber onsympathieke wijze, met een scala aan lodderige mimiek en gebaar, een ongastvrije receptionist vertolkte zonder daarbij een woord vuil te maken. Hopelijk een blijvertje in de vaste groep spelers! Hij werd luidruchtig omringd door de 4 bekende dames van het toneelgezelschap, dit maal als uitbundige hartsvriendinnen verenigd voor een gezellig weekendje traditioneel losgaan; maar dat daar door crisis en commotie en veel drankvergieten al snel scheurtjes in karakters, omgang en relatie ontstaan mag duidelijk zijn. Birgit Bruinsma in haar rol van degelijk muisje dat zich ontpopt tot een powervrouw c.q. verleidster, verdient een pluim: zij is echt gegroeid in soepel, ongeremd en zeer enthousiast acteren en meet zich moeiteloos met de 3 andere dames, zelfs naast de heerlijke Cily Banus, die toch altijd onovertrofffen blijft met haar meeslepende stemgeluid, ook als ze zakken chips zit weg te kraken! Carola Schwencke en Caroline van der Zalm zetten geloofwaardige tegenpolen neer als respectievelijk egocentrische “femme fatale” en bedachtzame “every inch a lady”.
Opvallend was de perfecte timing van licht, geluid en effecten, alsmede de rotsvaste tekstbeheersing en bijbehorende actie. Voor de toeschouwer aanvankelijk een gesmeerde voorstelling waarbij ook vaak lachsalvo’s klonken! Het eerste gedeelte was zeker een genoegen om te aanschouwen, -misschien had het hotellobby- decor met wat grappige details armzaliger en beklemmender gekund- maar zoals vaker in toneel-plots die door vele glaasjes wijn en bijbehorende ongein op gang geholpen moeten worden(!), ging een en ander wel heel lang duren met gebabbel over niets. Eigenlijk hoopte je voortdurend op iets wat niet ging komen tot dan na de pauze eindelijk de twee halfzachte boefjes Kees en Koos (Richard van Delft en Hans van Netburg) op de proppen kwamen, die weinig anders werd toebedeeld dan wat meesmoezen en drinken, zodat de kolder compleet werd; zij het met een verrassende wending.
Er lijkt mij binnen de regie van een toneelstuk toch ook de schone taak weggelegd om te knippen en schrappen of tekst te updaten (Germaine Greer, wie kent haar nog uit 1970?), want het is zo jammer dat je ondanks de enorme inzet en het talent van de acteurs uiteindelijk wel op je horloge gaat zitten kijken.
Tekst: Patricia Koster