Een expositie om van te ‘smullen’: Knibbel, knabbel, knuisje, wie knabbeltje er aan mijn huisje...
Hoe verleidelijk het ouderlijk huis van Simone Post’s jongste jeugd er ook uit ziet, proeven en aankomen mag niet!! Het huis is van scratch af aan opgebouwd in Museum Voorlinden. Simone heeft bij het opbouwen haar driejarige leeftijd als uitgangspunt, bewust zo gekozen. “We zijn zelfstandig genoeg, hebben een mond en een mening en een onbegrensde openheid van geest. Alles kan alles zijn - een pan een ruimteschip, een bananenschil een jurk”. Dat is wat Simone van huis uit heeft meegekregen en hoe haar ouderlijk huis haar heeft gevormd.
Door Nicole Siemer
Voor je het huis betreedt, word je verzocht op kousenvoeten verder te gaan. Het aroma van zoete ‘spekjes’ komt je tegemoet. Evenals een explosie aan zachte pasteltinten. En het kan niet anders, hier word je vrolijk van.
In iedere kamer waar je binnenloopt word je verrast door de aanwezige meubels en materialen. Die ondanks dat ze gemaakt zijn van snoepgoed, er verdomd echt uitzien. Een deken die op het onderste stapelbed scheef ligt ben je geneigd weer recht te leggen. In de badkamer zijn snoepkettingen de basis van het badmatje. Boven een vrolijke kast, ook die is geïnspireerd op een kast uit haar ouderlijk huis, tikt een klok in tegengestelde richting vrolijk de secondes af. De drie-zitbank ziet er zo verleidelijk uit dat je erop wilt plaatsnemen. Het naaiatelier van haar moeder brengt je terug in een tijd waarin veel huisvrouwen zelf kleren maakte voor het gezin. Lapjes stof werden ingekocht op de markt en de naai-tijdschriften waren veel verkochte damesbladen. Nu mag het een stoffig imago hebben, de herinneringen uit 70- en 80-er jaren van de vorige eeuw, halen vast dierbare herinneringen op bij bezoekers uit die generatie.
In het essay van Lotte Houwink ten Cate, lezen we dat achter deze zachte en zoete wereld ook een andere boodschap schuilgaat. “Simone Post komt weliswaar uit een familie met generaties van zeer creatieve vrouwen met groot talent voor handwerk met textiel, maar ook zij namen de maatschappelijk gedwongen rol van huisvrouw in. Wel had Simone’s moeder een eigen naaiatelier aan huis, waar ze volop naailes gaf aan andere vrouwen - vaak vijf tegelijk. Zo gonsde Simone’s thuishaven toch van de creativiteit en bedrijvigheid. Al deze elementen komen terug in Sweet Memories, waarin ze haar ouderlijk huis nabouwt met snoep. De installatie is bewust roze, bewust zacht en bewust zoet, en tegelijk allesbehalve rolbevestigend. We zien de ‘vrouwelijke’ zachtheid. Die veilige thuishaven, weerspiegeld in het materiaal, maar ze geeft een andere betekenis aan het begrip huisvlijt. Ze speelt bovendien met ongeschreven regels voor kunstenaars - die werken niet met snoep en hebben geen roze in de kast hangen de ongrijpbaarheid van jeugdherinneringen en de verraderlijkheid van het ideale thuisplaatje. In het naaiatelier van haar moeder leerde Simone al als kind hoe je materiaal kan transformeren. Dit is een rode draad in het werk van Post geworden. Het uit de gebruikelijke context halen van voorwerpen en materialen. Alles kan iets anders worden. Simone gelooft daarom ook niet in ‘afval’ of in ieder geval dat je niets als afval moet behandelen. Wat is afgekeurd en afgedankt kan immers iets begeerlijks worden, mits er met hernieuwde aandacht naar gekeken wordt”.
Het is niet zeker hoe de ‘houdbaarheid’ van dit kunstwerk zal zijn. Dat wordt nog even spannend, maar zou het niet een mooie gedachte zijn als dit kunstwerk kan voortleven in bijvoorbeeld de lobby van een kinderziekenhuis?
Voorlinden zou Voorlinden niet zijn als de rest van het museum wordt voorzien van andere bewonderenswaardige tentoonstellingen. Voorlinden is dé plek waar al die verscheidenheid naast elkaar kan staan en waar je van zaal naar zaal kunt laten verwonderen. We lichten er twee kort toe:
I (love) New Work is een collectie tentoonstelling met de uitnodiging om verliefd te worden - op kunstwerken die je nog niet kent. Het museum presenteert hierin kunstwerken die recent zijn toegevoegd aan de collectie en die niet eerder te zien waren. Telkens gaat het om werken die je blik vangen, je nieuwsgierigheid prikkelen en je hart sneller laten kloppen. (Tot en met 7 september te zien).
Kite Club
(19 juli tot en met 3 augustus)
De Kite Club komt deze zomer bij Voorlinden letterlijk vliegeren! Kunstenaars en vliegerfanaten Bertjan Pot, Liesbeth Abbenes en Maurice Scheltens ontwerpen sinds 2022 one line kites, lichtgewicht kunstwerken die bedoeld zijn om de lucht in te gaan. Dit trio krijgt zestien dagen lang hun eigen atelier in het museum, waar ze met behulp van een vliegmachine en andere kunstenaars en makers - nieuwe vliegers ontwerpen en bij genoeg windkracht uittesten op het landgoed van Voorlinden. Speciaal voor vliegerfanaten met vragen organiseren ze bovendien spreekuren met de Site Club als vliegerdokter.
Voor meer informatie: voorlinden.nl