Hitserie Black Mirror komt tot leven dankzij Adelbert College Toneel
Liefhebbers van ACT (Adelbert College Toneel) en de bekroonde Netflix-serie Black Mirror konden afgelopen week hun geluk niet op. De groep middelbare scholieren die jaarlijks een toneelstuk vertolken, speelden namelijk twee afleveringen van de hitserie op het toneel van de school. Een waar spektakel waarin licht, video, muziek en spel samenkomen.
Door Emma Odijk
Om twee afleveringen in één voorstelling te laten zien, werd het stuk in tweeën gedeeld. Het publiek waande zich in het eerste deel in een ruimteschip, de USS Callister, én in het hoofdkwartier van game-ontwikkelaar Callister. In deze aflevering is te zien hoe Robert Daly, de schepper van het fictieve computerspel Infinity een eigen, geheime, versie heeft gemaakt van zijn spel. Daar speelt hij samen met karakters die enorm veel weg hebben van collega’s in zijn dagelijkse werk. Die collega’s, gekleed in futuristische pakken in primaire kleuren, proberen uit het spel te komen, of zoals in deze voorstelling, de pauze te halen. Samen werken Nanette, Walton, Packer, Kabir, Sania en Elena voor hun vrijheid, want in het spel kunnen ze niets.
Met rook, licht en projecties op de achtermuur, krijgt het publiek een duidelijke afscheiding te zien van de scènes in het ruimteschip. Net als met de aflopende catwalk midden in de zaal die veelvuldig gebruikt werd om Daly naar zijn eigen ‘huis’ te laten lopen.
Op het podium is veel te zien. "In het geprojecteerde nieuws zijn verschillende zogenoemde ‘Easter Eggs’ verstopt. Ook is er veel beweging van de medewerkers en gasten in het hoofdkwartier. Door veel te spelen met verschillende muziekjes en gezongen liedjes, zoals een eigen versie van het nummer De Kerstezel (dat oorspronkelijk van Kinderen voor Kinderen is), is de sfeer meteen duidelijk. De spanning zit er goed in en zodra je Daly zijn lange leren jas weer aan ziet trekken, weet je dat er wat te gebeuren staat. Na een hoop spanning én gelach, want humor is zeker aanwezig in de voorstelling, worden het publiek en de mensen op het toneel veilig naar de pauze geleid.
Voor binge-watchers (mensen die aflevering na aflevering kijken omdat een serie zo goed is) is het niet vreemd, maar na de pauze volgt er gelijk een nieuwe aflevering. De sfeer verandert compleet. In Nosedive ziet het publiek, in een minimalistische en in pastelkleuren gehulde wereld, hoe Lacie streeft naar een zo hoog mogelijke score. Een spectrum van rood tot paars wordt weergegeven door gekleurd licht op de borst, waardoor men toegewezen wordt aan een sociale status. Stijgen in sociale klasse kan, maar alleen als anderen je positief beoordelen. Ze wordt door haar oude schoolvriendin Naomi gevraagd om een speech te houden op haar bruiloft, vol mensen met een ‘paarse beoordeling’. Dat zal haar ‘gele status’ wel op kunnen krikken. Maar eerst moet ze op de bruiloft zien te komen en dat blijkt met haar steeds lager wordende status erg lastig.
In dit deel wordt nog maar eens goed benadrukt wat er met de wereld kan gebeuren als men zich nog verder laat leiden door likes en volgers. Lacie en haar omgeving laten zien dat je er niet gelukkiger van wordt.
Aan elkaar geweven door prachtig gezongen nummers als Het Is Genoeg van Wende. Waar eerst met een vijftal, daarna solo en uiteindelijk met zijn allen wordt gezongen dat ‘ik meer dan goed genoeg ben'. Ook is er livemuziek te horen. Er wordt halverwege de aflevering een drumstel en gitaar bijgepakt én opeens verschijnt er zelfs een cello. Dat geeft een extra sfeer mee aan een op dat moment bijna leeg podium.
Naarmate het stuk zijn einde nadert, is op het gezicht van regisseur Martijn Klink een steeds trotsere blik te zien. En dat is meer dan terecht. ACT weet ook dit jaar opnieuw te verrassen met een voorstelling die niet alleen vermaakt, maar het publiek ook aan het denken zet.
